Soms verandert het leven sneller dan je lief is. Waar je vroeger zonder nadenken drie keer per week op het handbalveld stond en in het weekend je sporttas standaard bij de voordeur klaarstond, maken agenda’s tegenwoordig plaats voor speelafspraken, zwemles en zaterdagochtenden langs de lijn bij het voetbal- of hockeyveld van je kinderen. Prioriteiten verschuiven – en terecht. Maar wat als die ene passie, dat geliefde spelletje, toch blijft kriebelen?

Remi Montée

Bij Handbalvereniging Dongen werd die vraag niet alleen gesteld, maar ook beantwoord. Met de oprichting van Midweekse Dames 1 (en zelfs een tweede team, dankzij de grote belangstelling) is er een mooie oplossing gevonden voor een herkenbaar 'probleem': hoe blijf je handballen als je leven er net even anders uitziet dan vroeger?

De formule is even simpel als doeltreffend. Geen vaste weekendwedstrijden meer, maar spelen op een doordeweekse avond. Afgewisseld met competitiewedstrijden die plaatsvinden op de trainingsavond. Het resultaat? Meer ruimte in het weekend voor het gezin, zonder afscheid te hoeven nemen van de sport die je al jaren met plezier beoefent. Want laten we eerlijk zijn: hoe leuk het ook is om langs de lijn te staan bij je eigen kinderen, zelf een balletje gooien blijft toch nét iets leuker. Het initiatief bleek een schot in de roos. Een grote groep dames, actief of inmiddels wat minder actief op de handbalvelden, sloot zich aan. Vrouwen die het spel kennen, het spel liefhebben en vooral het spel niet willen loslaten. Met een gezonde dosis fanatisme.

En hoe dat eerste seizoen verlopen is?

Kort gezegd: uitstekend. Iets uitgebreider: kampioen! En niet zomaar kampioen, maar kampioen met een perfect rapport. Alle wedstrijden werden gewonnen. Geen misstap, geen puntverlies. Het soort seizoen waar je normaal alleen maar van droomt of waar je jaren later nog eens over opschept.

Toch ontbrak er nog iets. Want hoe leg je thuis uit dat mama kampioen is geworden, als de kinderen haar nog nooit in actie hebben gezien? Doordeweeks spelen heeft zo zijn voordelen, maar een wedstrijd om 20:00 uur is voor de meeste jonge fans net iets te laat.

Daarom werd er voor één keer iets bijzonders geregeld. In overleg met midweekse Dames 1 van Tachos DMW werd gekeken of de laatste wedstrijd van het seizoen op een zondagmiddag gespeeld kon worden. En zo geschiedde: op zondag 19 april om 16:00 uur werd sporthal De Salamander het toneel van een bijzondere afsluiting.

Het werd een middag om niet snel te vergeten. Kinderen mochten aan de hand van hun moeder het veld oplopen – een prachtig gezicht. Clubshirts werden her en der geleend uit jeugdteams, met als charmant gevolg dat sommige van de kleinste supporters rondliepen in shirts die meer weg hadden van een jurk. Maar dat mocht de pret niet drukken. Integendeel.

Met een snoepje in de ene hand en een pakje appelsap in de andere, keken de jonge fans vol bewondering naar hun grote voorbeelden: hun eigen moeders. En die moeders? Die deden wat ze het hele seizoen al deden: handballen alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Seizoensafsluiting

De wedstrijd zelf werd, zoals dat hoort bij een mooie seizoensafsluiting, nog even spannend gemaakt. Mede dankzij sterk keeperswerk aan de kant van Tachos DMW bleven de verschillen klein. Uiteindelijk trok H.V. Dongen aan het langste eind en werd er een 21-17 eindstand genoteerd. Winst, zoals het hele seizoen al. Maar de echte winst zat misschien wel in wat er daarna gebeurde.

Na het laatste fluitsignaal kregen de dames hun welverdiende medailles uitgereikt. Een kroon op een perfect seizoen. Maar minstens zo belangrijk: ook voor de kinderen waren er medailles geregeld. Want als je het hele seizoen je moeder moet delen met trainingen en wedstrijden, dan mag je daar best een beetje eer voor krijgen.

Waar de dames het kampioenschap vierden met een gezellige borrel, werd er voor de kinderen een friettafel geregeld. Want laten we eerlijk zijn: voor een kind is een gouden medaille mooi, maar een bord friet maakt het feest compleet.

Midweekse Dames 1 van H.V. Dongen laat zien dat het leven misschien verandert, maar dat passie niet verdwijnt. Dat je keuzes kunt maken zonder iets op te geven. En dat er altijd een manier is om datgene waar je blij van wordt een plek te geven – ook als die plek net even anders is dan vroeger.