Sommige kampioenschappen win je op het veld. Andere win je met klamme handen, zenuwen en een telefoon die elke tien seconden wordt gecontroleerd. Ons kampioenschap met de JO17-2 van VV Dongen viel duidelijk in die laatste categorie.Wat een seizoen was het. Met prachtige wedstrijden, mooie overwinningen, af en toe een moment waarop de coaches spontaan tien jaar ouder werden, maar vooral met een geweldige groep jongens die als team steeds sterker werd.
Het seizoen kende bovendien een bijzonder verloop. Toen de vorige coach onverwacht moest stoppen, ontstond er een gat dat gevuld moest worden. En zoals dat bij een voetbalclub vaak gaat, keek iedereen eerst even om zich heen. Uiteindelijk stapte ik als vader naar voren om de coaching op me te nemen. Niet omdat ik altijd al droomde van een carrière langs de lijn, maar omdat deze groep het verdiende om goed begeleid te worden. Gelukkig stond ik er niet alleen voor. Lara was al actief als teambegeleidster en deed dat met enorm veel enthousiasme en inzet. Ze regelde, organiseerde, ondersteunde en hield ondertussen ook nog iedereen scherp. Zonder Lara was het allemaal een stuk lastiger geweest.
Later in het seizoen sloot ook Ebe aan. Zijn betrokkenheid en frisse blik waren een mooie aanvulling voor het team. En het mooie is dat hij volgend seizoen het stokje als coach overneemt.
Maar dan dat kampioenschap!
Normaal gesproken word je kampioen door zelf de beslissende wedstrijd te winnen. Dat klinkt overzichtelijk. Dat hadden wij echter nét iets spannender geregeld. Wij waren namelijk afhankelijk van de uitslag van een andere wedstrijd. Met andere woorden: we hadden het niet meer in eigen hand. Dus stonden we daar. Niet voetballend, niet coachend, maar wachtend. En wachten. En nog wat wachten.
De een voorspelde allerlei scenario’s, de ander had al drie keer uitgerekend wat er moest gebeuren. Sommige jongens waren opvallend rustig, terwijl anderen hun telefoon bijna versleten door steeds opnieuw de tussenstand te bekijken.
Toen eindelijk het verlossende nieuws kwam, volgde eerst een moment van ongeloof. ‘Zijn we nu echt kampioen?’ Nog een keer controleren. ‘Klopt die uitslag wel?’ Nog een keer controleren. En toen het echt zeker was, barstte het feest los. KAMPIOEN! Niet omdat het geluk ons toevallig toelachte, maar omdat deze jongens het over een heel seizoen hadden verdiend. Door hard te werken, voor elkaar te knokken, samen te groeien en als team steeds beter te worden.
Het was misschien een vreemd kampioenschap. Een kampioenschap waarbij we afhankelijk waren van anderen. Een kampioenschap dat niet werd beslist met het laatste fluitsignaal op ons eigen veld. Maar misschien maakt dat het juist zo bijzonder.
Want uiteindelijk telt maar één ding: de JO17-2 van VV Dongen is kampioen geworden.
En dat pakt niemand ons meer af.
Gefeliciteerd, jongens. Geniet ervan. Jullie hebben het verdiend!