Met een magere selectie speelden de veteranen op super Saturday bij en tegen SSC’55. Een matig schouwspel voor de neutrale toeschouwer. Er is niet gescoord en evenals in de vorige competitie eindigde deze wedstrijd in 0 – 0.

Er had met een ruimere selectie wat meer in gezeten. Maar de vele afmeldingen maakt dat zelfs enkele niet volledig fitte voetballers bij de aftrap staan. Hopelijk houden ze het vol. Marcel maakt van de aanwezige spelers een mooie opstelling. Er is brandstichting geweest op het kunstgras veld van de gastvereniging, dus spelen we op het achterste veld 4. Het is zo’n end lopen, dat de warming up al half volbracht is. In de rust drinken we ter plekke thee.

Sommige kamelen hebben door omstandigheden al even niet meer op het veld gestaan. Het ritme ontbreekt en in het begin van de match springen de ballen vaak van de voet en zijn er slordige passes. Wim heeft de schoenen van zijn zoon aan, schoenen uit de (voor veteranenbegrippen) wat duurdere Adidasklasse. Gaandeweg gaan ze steeds beter passen.

Ook Loek heeft vandaag weer zijn dag. Hij regeert de achterhoede en heeft met Erwin, Jeroen en Paul goede medestrijders. Vooral Jeroen moet vechten met de bekende tegenstander Kareltje, die zijn voetbalkwaliteiten nog niet verloren is.

Er zijn over en weer enkele mooie acties en goede doelpogingen. Aan de Dongen-zijde van o.a. Osman, Jeroen en Brett, maar gescoord wordt er niet. Bij rust is het gelijk en ook aan het eind is het 0 – 0.

Is alles heel uit de strijd gekomen? Het is meegevallen. Wim speelt de wedstrijd uit. Jeroen is drie keer binnen 10 tellen opgekrabbeld en doorgegaan. Paul houdt het driekwart wedstrijd vol en moet dan de handdoek in de ring gooien. Maar het meest opmerkelijke is na afloop in de kleedkamer het pijnlijke gezicht van grensrechter Joan: een krampaanval in zijn voorvoet.