Het zal je maar gebeuren. Tijdens de eerste twee kwarten van de wedstrijd loop je op vleugels en lukt nagenoeg alles. Nou ja, op een kleine tegenslag na wanneer je zelf een doelpunt incasseert in plaats dat je er één, twee, drie, vier uitdeelt. Maar ach eentje valt mee. Al wat je te doen hebt is op dezelfde manier doorgaan zoals in de eerste helft. Tja, daar denkt de tegenstander, Rijen JO9-3 toch anders over. Iets wat de GroenWitte heus weten daar ze al eerder tegen dit team gespeeld hebben. Met goed resultaat. Maar, elke wedstrijd beging bij NUL, dus ook deze. Tot nu toe in het voordeel van de thuisploeg. Grote vraag is: Blijft dat zo?
Herboren Rijen-team
De tweede helft blijkt al snel heel wat pittiger voor de thuisploeg. De Rijenaren laten zich niet willoos naar de slachtbank voeren. Als leeuwen vallen ze aan en lopen in. De DVVC-ers hebben er een hele kluif aan. Goaltjes pikken is niet alleen meer voorbehouden aan de thuisploeg. De coach langs de kant krijgt er bijna een schorre keel van. Erg is dat niet wanneer er goed geluisterd en naar gehandeld wordt, maar soms klinkt het best wanhopig.
De sluitpost van de GroenWitte moet nu vaker de bal uit zijn netje vissen en de voorsprong slinkt, gelukkig wordt er toch nog een goaltje bij geprikt en blijft een voorsprong in stand. Toch loopt de spanning aardig op.
Alles op alles
In het vierde kwart wordt door beide teams verbeten op de andere goal gejaagd. De thuisploeg loopt bijna op zijn tandvlees, want zich zomaar gewonnen geven is natuurlijk niet aan de orde. Teleurstelling en opluchting liggen naast elkaar en men kijkt de klok vooruit. Dan met een mooie aanval, want: geluisterd naar de coach, verrassen de DVVC-ers hun gasten en scoren weer.
Rijen lijkt hierdoor nog meer getriggerd en combineert er furieus op los. De thuisploeg is het even kwijt, ook de bal! Die ligt achter de DVVC-keeper in de goal. Dat is balen, al balen de Rijen-spelers waarschijnlijk nog meer. In hun overlevingsstand zijn ze niet helemaal zeker van het aantal doelpunten voor en tegen en denken dat één punt, want gelijk aantal doelpunten?, binnen is. Dat is (nog) niet zo. Er zijn nog een paar minuten te spelen, dus de kans is er nog altijd. Dat willen de GroenWitte voorkomen en ze strijden om elke centimeter, weg van de eigen goal.
De ontlading bij het eindsignaal is voelbaar én hoorbaar. Gered. Op tijd ontwaakt. Eindstand: 6-5.
Komende weken trainen we nog even door. We zien jong en oud, broertjes, zusjes, (klein)kinderen graag op 20 juni voor een grandioze seizoensafsluiting. Tot dan!