Het zat er natuurlijk aan te komen. Dit team heeft van meet af aan laten zien wat teamwork is. Samen het spel neerzetten, gaan voor elke bal, niet opgeven, doorgaan, overspelen, het beste uit jezelf halen, het team voorop stellen. Voorgaande wedstrijden hebben ze alles gegeven, doelpunten gemaakt en het toch telkens nét niet gehaald het andere team te verslaan.

Toch telkens weer niet de moed verliezen, geloven in jezelf, het team en de uiteindelijke beloning. Het wachten was, of liever het volhardende werken bracht, dat alle puzzelstukje in elkaar zouden vallen. Vandaag was de dag.

Later beginnen dus ook klaarwakker?

De thuiswedstrijd begon ietsje later dan voorgaande wedstrijden. Zou het daaraan liggen? Vooralsnog waren de gasten, vv ONI O9-1, iets meer op hun qui vive, zo leek. Voor de GroenWitten ontstond een kleine achterstand, een die bij 2-3 een duidelijk halt werd toegeroepen. De spits werd wederom goed aangespeeld, breekt door, slalomt om tegenstanders heen en knalt de gelijkmaker nog maar weer eens in de touwen: 3-3.

Het omslagpunt is daar

Als een speer gaan ze, luisterend naar de coaches, zelf spelsituaties overziend én scorend. Grote Big Smiles van oor tot oor, yes…we gaan door, en door en door. Aanvallen op eigen goal stoppend en blokkend, aanvallen op ONI goal opvoerend, ONI-aanvallers opjagend en verdedigers uitputtend. En de GroenWitten zelf? Alles op alles en nummer 4 scorend. Door, door, door.

In de euforie en het naderend einde van de wedstrijd moeten ze oppassen zichzelf in hun enthousiasme niet voorbij te lopen. Standvastig blijven én gefocust. En doelpogingen blijven maken. Én raak schieten. Nummer 5 wordt gescoord. HighFive! Nog even buffelen en daar klinkt het fluitje.

Wederom super gespeeld jongens en meisjes. Gefocust naar de beloning van de samenwerking als een team, van, voor en met elkaar. Gefeliciteerd, op naar de volgende wedstrijd, volgende week uit naar Waspik, aftrap wedstrijd 09.00uur. ToiToiToi.