Een week geleden scoorde DVVC JO11 in de allerlaatste minuten van de uitwedstrijd tegen Oosterhout de gelijkmaker. Veel blijdschap! Waarom? Waren ze beter en kregen ze zoveel kansen? Blij met een puntje? Het antwoord: door dit puntje is de hoop op het kampioenschap weer springlevend. Een flinke klus wacht bij de volgende wedstrijd: uit tegen koploper Madese Boys.
Voorbereidingen
De voetbalweek startte met een intensieve trainingsweek, waarin de kids zich optimaal voorbereidden. Teamgeest, afwerken, acties maken, een tactische training; alles om zo goed en scherp mogelijk aan de topper te beginnen.
Eindelijk was het zover. Zaterdagochtend. De koppies stonden serieus. Gespannen, gefocust, doelbewust. Waar de warming-up normaal soms kan leiden tot warmlopen en een speelkwartiertje, waren ze nu allemaal serieus bezig met de voorbereiding op de wedstrijd.
Wat er ook zou gebeuren; iedereen mocht gigantisch trots zijn op de teamontwikkeling en persoonlijke ontwikkeling van het afgelopen jaar. Kampioen of niet, dit is een fantastische groep die ontzettend veel stappen heeft gezet. Waar voorheen tegenstanders wonnen, kwamen ze nu een team tegen dat voor elkaar door het vuur gaat en met teamspirit en flitsende acties wedstrijden in zijn voordeel kan beslissen.
D-day
De wedstrijd begon fantastisch. De eerste helft was het beste wat dit team ooit heeft laten zien. Met een rotsvaste doelman Fabian, een ijzersterke verdediging met Vigo, Masud, Sophie en Jadey, een onverzettelijk middenveld met Luca, Ayoub en Serhat, een ongrijpbare spits Mason en vleugelflitsers Lars en Mika werden de spelers van Madese Boys, de huidige koploper, getrakteerd op een ware voorstelling. Tussenstand: 0-3.
De tweede helft liet een ander beeld zien. Hierin zou vooral de teamspirit bovendrijven. Door het inbrengen van een aantal wissels bij Madese Boys, met onder andere meerdere spelers met rugnummer 11 op het veld, veranderde het spelbeeld. DVVC werd ver teruggedrongen. De 1-3 viel en met nog tien minuten te spelen ook de 2-3. Het zal toch niet?
In plaats van in te storten en ten onder te gaan aan spanning en onzekerheid, ontstond er iets totaal anders. Mouwen werden opgestroopt, de scherpte kwam terug en het team stond weer als een huis. DVVC trok weer naar voren en zette de eerste aanvallen opnieuw op.
Hoewel de vermoeidheid toesloeg, probeerden ze nog één keer de tactiek toe te passen die eindeloos was geoefend. Goed verdedigend spel zorgde voor een uitbraak. Een diepe steekbal van Serhat op Mika, die met een bekeken balletje Mason alleen voor de keeper bracht. Een aanname, een mooie dribbel en een loepzuiver schot. BAM! 2-4!
Oorverdovend gejuich van supporters, spelers en trainers volgde.
Nachtkaars
De laatste minuten gingen als een nachtkaars uit. Twee moegestreden teams in een finalewaardige wedstrijd waren op. Na een uur voetbal klonk het eindsignaal.
Dolblije supporters, supertrotse trainers; de onderlinge ontlading sprak boekdelen. Dit hadden ze zo ontzettend verdiend.
Het feest met een groen-wit-gouden randje werd nog lang doorgevierd met frietjes, ranja en snoep. Uiteindelijk gingen alle kids moe, voldaan en een kampioenschap rijker naar huis.