Ad en Johanna Kemmeren-Timmermans waren op 18 februari zestig jaar getrouwd. Toen zij trouwden zestig jaar geleden was de sneeuw net weg op die dag. “Het was nog wel erg koud toen.” Het geplande bezoek van de burgemeester kon op 18 februari helaas niet doorgaan, omdat Ad Kemmeren die dag plotseling opgenomen werd in het ziekenhuis. Gelukkig mocht hij snel naar huis en kon het bezoek van de burgemeester vorige week donderdag wel doorgaan.

door Lia van Gool / foto’s: Jan Stads (Pix4Profs)

58 jaar

Ad en Johanna Kemmeren verhuisden nog niet zo lang geleden naar een appartement aan het Dongepark. Daarvoor woonden zij 58 jaar (!) in de Van Galenstraat. “Wij zijn in de Van Galenstraat gaan wonen toen de huizen nieuw gebouwd waren. In die tijd woonden er allemaal jonge mensen met kinderen. Alle kinderen speelden op plein achter de huizen.” In de loop der jaren veranderede alles. “het was een leuke buurt vroeger. Je kont altijd bij iemand aankloppen als er iets was.” Na bijna zestig jaar moesten zij weg uit hun huis omdat de huizen gesloopt worden. “Wij waren de enigen die nog in de Van Galenstraat woonden. Wij zijn blij dat wij dit appartement toegewezen kregen.” “Ik weet niet hoe wij het zestig jaar hebben volgehouden”, zegt Ad op een vraag van burgemeester Hans Slagboom, die zegt: “Het is bijzonder om zo oud te worden en elkaar zestig jaar lang leuk te blijven vinden.” En daar zijn Ad en Johanna het mee eens.

Boormachine

Johanna en Ad zijn allebei geboren en getogen in Dingen. Ad was van beroep machinebankwerker en heeft een lange carrière achter de rug bij verschillende bedrijven. “Ik heb twee rechterhanden”, vertelt Ad. “De hele familie wist dat ik handig was en ik heb overal geklust.” De dochters van Ad en Johanna, Anita en Marga, werden door hun vader meegenomen in het klussen. “Onze dochters pakken net zo goed de boormachine. Zij vonden het leuk om hun vader mee te helpen. Nu kunnenzij alles.” Ad kon alles en deed ook alles. Zijn beroep varieerde, in de ruimste zin, van timmerman tot elektricien. Helaas kan hij dat soort dingen nu niet meer. “Ik kan niks meer, ik kan amper staan. Dat is wel een tegenvaller. In de Van Galenstraat had ik een schuur vol gereedschap en ik deed alles zelf. toen wij verhuisden hebben wij bij alles wat er moest gebeuren hulp gehad.” Johanna heeft vroeger bij Thebe gewerkt, nu hebben zij zelf thuiszorg nodig. Johanna vertelt dat haar vader vroeger bij schoenfabriek Laurijsen werkte in de Kerkstraat. “Wij woonden in de Kerkstraat. Mijn vader was stoker. Als het koud was in de winter, ging hij als eerste naar de fabriek om de kachel aan te steken.” Johanna had twee broers, van wie er één nog leeft. De vader van Ad werkte op de steenfabriek. “Mijn vader is overleden toen hij 34 jaar was, hij werd aangereden.” Beiden vinden het vervelend dat er zoveel mensen om je heen wegvallen als je ouder wordt.

Vakantie

Ad en Johanna gingen jarenlang naar Koudekerke op vakantie, ook toen de kinderen klein waren. “Als wij daar waren, gebruikten wij de auto niet meer, dan pakten we de fiets.” Soms konden zij in september nog in de zee zwemmen als zij in Koudekerke waren. “Wij zijn ook wel eens naar Neeltje Jans gefietst. Toen bedachten we ineens: ‘oeps, we moeten ook nog terug op de fiets’. Je hebt altijd wind tegen!” Zonder kinderen gingen zij, zeker vijfentwintig jaar, naar Gran Canaria in het voorjaar. Daar wandelden zij langs de waterlijn. Als zij terugliepen, was het vaak hoog water, dan gingen zij met de bus terug naar hun hotel.

Achterkleinzoon

Een groot feest heeft het paar niet gehouden toen zij zestig jaar getrouwd waren. “Wij zouden ’s avonds uit eten gaan. Maar omdat Ad naar het ziekenhuis moest en pas laat die middag weer thuiskwam, is dat niet doorgegaan. Wij hebben toen maar wat gehaald bij de Chinees. De kinderen waren er met de vier kleinkinderen en de achterkleinzoon. Die achterkleinzoon is de eerste jongen in de familie. “Wij hebben zelf twee dochters, die ook weer dochters hebben gekregen. Nu hebben wij een achterkleinzoon. Dat is leuk, hij begint wat te kletsen en rond te lopen.”

Boodschappen

Hoewel Ad en Johanna beiden gezondheidsproblemen hebben, kijken zij met plezier terug op hun lange leven samen. “Gelukkig kunnen wij samen nog eens een keertje weg, met de (elektrische) fiets en de scootmobiel. “Als wij boodschappen hebben gedaan, kan ik met de (opvouwbare) scootmobiel zo de woonkamer inrijden om de boodschappen neer te zetten”, lacht Ad.