Vorige week was het echt vreselijk om ergens heen te gaan. Waarom? Iedereen weet het nog wel: er lag een heel pak sneeuw. Omdat ik een interviewafspraak had, heb ik het slechte weer getrotseerd: spikes onder mijn schoenen, een paraplu met scherpe punt mee om wat vastigheid te hebben. En het lukte! Ondanks de barre omstandigheden was ik precies op tijd op mijn afspraak
De dag begon trouwens met een ander ongemak door het weer: de rolluiken van onze slaapkamer gingen niet omhoog, omdat ze bevroren waren. Eerst geprobeerd met warm water om ze te ontdooien: nee. Daarna kreeg ik het idee om ruitenontdooier er op te spuiten, je weet tenslotte maar nooit! Voor de zekerheid even op internet gekregen. Daar stond het advies om gewoon geduld te hebben en te wachten totdat de rolluiken vanzelf weer ontdooiden. Maar geduld is niet altijd mijn sterkste punt, dus helaas. Gelukkig bleek mijn inval uiteindelijk goed uit te vallen. De rolluiken gingen na een uurtje al weer omhoog. Probleem opgelost.
Het Looiersplein daarentegen was niet ontdooid. Overal lag nog een flinke laag sneeuw en het was best glad. Je zag de mensen voorzichtig over de sneeuw schuifelen, om toch nog even een boodschap te gaan doen. Ik was blij dat ik heel op het adres aankwam voor mijn afspraak. En het was lekker warm binnen. Het gesprek verliep in een gemoedelijke en gezellige sfeer. Op een gegeven moment kwam een van de medewerkers binnen om te starten met haar werk. Zij kon vanmorgen haar auto niet open krijgen. Er klonken allerlei geluiden toen zij haar auto instapte. Waarschijnlijk dacht de elektronica in haar auto dat de deur niet dicht was. Voorzichtig is zij naar haar werk gereden, waar zij de auto in de sneeuw parkeerde. Daar lukte het weer niet om de deur dicht te krijgen. De aanhouder wint, zo bleek wel toen dat probleem ook snel weer opgelost was. En die Uggs waren die dag de beste schoenen die zij aan kon hebben.
Het gesprek ging verder. We hadden het over van alles en nog wat en het lukte ook nog om de zakelijke onderwerpen aan bod te laten komen. Totdat er ineens een vreemd geluid van boven kwam. Het leek alsof het hele plafond naar beneden kwam. Boven de zaak werd hard gewerkt blijkbaar. Wij zagen ineens een vreemd scenario voor ons: het plafond van de winkel kwam naar beneden, er kwamen twee benen uit het plafond, omdat degene die boven aan het werk was, door het plafond zakte. Door het puin konden wij niet meer de ruimte uit waar wij zaten te praten. Wie zouden wij moeten bellen? De bladmanager van het Weekblad? De politie? Wij kwamen er niet uit. Het tafereel dat wij voor ons zagen was echt geweldig. We moesten overnachten in het pand, omdat niemand de weg op kon. We zagen onszelf al als item op de regionale televisiezender! Gelukkig! Niets van dat alles gebeurde. Het plafond bleef heel, er kwam geen puin naar beneden en niemand kwam door he plafond heen. Het enige dat gebeurde, was dat wij de slappe lach kregen. Het duurde even voordat de draad van het verhaal weer gevonden was. Ik geloof niet dat ik ooit zo gelachen heb tijdens een interview.
Zo eindige een bijzonder interview op een ijskoude winterse sneeuwdag. Met een blij gevoel liep ik de zaak uit. Hoewel? De dame die naar binnen wilde, keek mij heel boos aan, omdat ik de eigenaresse van de zaak nog even gedag wilde zeggen. Zij had duidelijk niet het geduld om even te wachten voordat ik buiten was. Toegegeven, het was koud, maar met z’n tweeën tegelijkertijd door één deur is toch een beetje lastig, vooral met dat vervelende weer. Ik heb maar niets gezegd en ben met een grote glimlach op mijn gezicht, voorzichtig door de sneeuw schuifelend, weer naar huis gegaan. Wat is het soms toch leuk verhalen te verzinnen en daar om te lachen! Op het moment dat ik dit verhaal schrijf, is de sneeuw al bijna verdwenen. Het is grijs en somber buiten. Bijna verlang ik terug naar de witte sneeuw, die de dagen iets lichter maakte.