Kees Snoeren, geboren op 19 december 1925, is vorige week vrijdag honderd jaar geworden. Locoburgemeester René Jansen ging bij de honderdjarige op bezoek met een grote taart. Ook Sjaak van Zon, voorzitter van de Vereniging Militaire Veteranen Dongen, was erbij. De jarige was compleet verrast door de visite die vrijdagochtend bij hem binnenkwam. Het huis van de jarige was versierd met gouden ballonnen en de cijfers ‘100’. Deze grote cijfers waren tegen het plafond geplakt, zodat Kees Snoeren er zelf naar kon kijken.

door Lia van Gool/foto’s Jan Stads (Pix4Profs)

Blazen

Twee nichtjes van Kees Snoeren, Karin en Anita, zijn bij hun oom in huis en zorgen voor een heerlijk kopje koffie en een stukje taart. “Het huis is versierd door de thuiszorgmedewerkers van Mariaoord”, zegt Karin. “Zij hebben dat gisteren gedaan.” De jarige kijkt verbaasd naar het gezelschap dat binnen komt lopen. “Fijn dat ik mensen zie die ik nog nooit heb gezien”, zo verwelkomt hij het gezelschap. Natuurlijk maakt de fotograaf foto’s. “Doet-ie ’t nie?”, vraagt de honderdjarige zich af als hij de camera verschillende keren hoort klikken. Gelach alom. Even later geniet Kees Snoeren van taart en koffie. “Die koffie is lekker heet. Ik moet blazen. Wie van de gemeente kan nou niet goed blazen?”, vraagt de jarige zich af!

‘Het dwarspadje’

Kees Snoeren werd geboren in de Sint Josephstraat, in de bedstee, vertelt hij altijd. Het huis was net gebouwd en Kees zou er tot zijn vijfennegentigste jaar (!) blijven wonen. Kees groeide op in een warm gezin, samen met twee broers en twee zussen. In de buurt woonden veel familieleden, zoals in de Molensteeg en in de Veldstraat. Naast het ouderlijk huis van Kees woonde een zus van zijn moeder met haar gezin. Locoburgemeester René Jansen is zelf geboren in de Veldstraat. Zijn 92-jarige moeder moest even nadenken toen hij vertelde dat hij op bezoek ging bij Kees Snoeren, maar uiteindelijk wist zijn moeder wie hij bedoelde. Als René Jansen vraagt waar Kees precies woonde, vertelt Kees over ‘het dwarspadje’ dat van de Veldstraat naar de molen liep. Hij merkt dat hij niet helemaal duidelijk was. “Af en toe ben ik de tel kwijt.”

Na de lagere school ging Kees naar de schoenmakersvakschool en werd schoenmaker, net als zijn vader. Hij ging bij schoenfabriek De JAL werken. In navolging van muzikale familieleden leerde Kees een muziekinstrument bespelen: de trombone. Hij is een aantal jaren lid geweest van de harmonie Musis Sacrum en heeft daar een mooie tijd gekend.

Net na de oorlog breekt er een heftige periode voor Kees aan. Zijn moeder sterft op 48-jarige leeftijd en even daarna wordt hij opgeroepen voor militaire dienst. Dat betekende één jaar dienst doen in Nederlands-Indië. Kees ziet dat aanvankelijk als een groot avontuur. De realiteit is echter anders. In plaats van één jaar worden het er uiteindelijk drie. Kees heeft zijn ervaringen goed kunnen verwerken, mede door de bijdragen die hij leverde aan het gedenkboek ‘Dongen en ’s Gravenmoer in de Oost’. Bovendien onderhield Kees contacten met zijn oude dienstkameraden.

“Er zijn veel mensen uit Dongen naar Indië geweest”, vertelt Sjaak van Zon. “Er waren huishoudens die drie kinderen hadden die naar Indië moesten tijdens hun dienstplicht. In Dongen waren de mensen in die tijd volgzaam en trouw.” Kees vult aan: “Naar Indië gaan was de enige manier om eens een grote reis te maken.” Een reis met de boot, die naar het gevoel van Kees toen wel zes maanden heeft geduurd, omdat ‘het Suezkanaal er toen nog niet was’. Kees spreekt nog steeds Maleis. Dat oefent hij nog wel eens met zijn huidige buurman, die ook een aardig woordje Maleis spreekt.

Ouderlijk huis

Als Kees terugkomt uit Indië pakt hij zijn leven weer op. Kees blijft uiteindelijk met zijn vader in het ouderlijk huis wonen. Betsie, de zus van Kees, trouwt met Jan uit Winssen en verhuist naar Gelderland. Kees gaat daar vaak een handje helpen. Hij leert Annie van Welie, de zus van Jan, heel goed kennen. Annie en Kees trouwen in 1968. Annie komt bij Kees in Dongen wonen. Daar zorgen zij voor de vader van Kees, die tot zijn dood in 1981 bij hen inwoont. Kees en Annie krijgen zelf geen kinderen, maar zij hebben altijd veel interesse voor en voelen zich betrokken bij hun neefjes en nichtjes. Kees is daar nu nog bij betrokken. Dat blijkt uit het feit dat zijn nichtje Karin elke dag wel bij hem langskomt. Nichtje Anita komt zeker elke week.

Dansen bij Verhulst

Kees Snoeren springt van de hak op de tak door zijn herinneringen. Hij weet nog dat hij leerde dansen bij Jan Verhulst uit de Lage Ham. “Dat dansen deden wij in een schuur of een loods.” En ineens valt zijn oog op de slagroomtaart, waarvan hij vindt dat die er mooi uitziet. “Wij hebben het goed”, gaat de honderdjarige verder. “Wij hebben veel meegemaakt dat minder goed was.” En dan gaan de gedachten van Kees plotseling naar ‘Kroetje’ (Kroeta). Deze bijzondere vrouw woonde jarenlang in een huisje aan de Gerardus Majellastraat. Dan vertelt Kees over de spullen die hij meenam uit Indië. “De beelden heb ik meegesmokkeld in een koffer met een dubbele bodem. Dat deed een timmerman. Die deed wel meer dingen die hij niet mocht doen”, zegt Kees.

Blij en vrolijk

Nadat hij stopte met werken kreeg Kees veel tijd voor zijn hobby’s, zoals zijn tuin en zijn vogels. Hij bouwde een volière en hield kanaries en fazanten. Ook had hij een hobbyschuur vol gereedschap. Kees Snoeren bezocht jarenlang de herdenkingsbijeenkomsten van de Indiëgangers. Tot op hoge leeftijd fietste hij nog en pas op zijn 95ste besloot hij om zijn rijbewijs niet meer te verlengen. Rond die tijd ging de gezondheid van Annie, de vrouw van Kees, achteruit. Met pijn in het hart besloten Kees en Annie om het geboortehuis van Kees te verlaten. Zij verhuisden naar de Schoolstraat. Anderen waren daar, zoals Kees op zijn honderdste verjaardag zegt, ‘al gesetteld’ toen zij er kwamen wonen. Annie werd niet lang na de verhuizing opgenomen in Mariaoord. Daar is zij in oktober 2021 overleden. Kees blijft in de Schoolstraat wonen en heeft het daar erg naar zijn zin. De laatste jaren krijgt hij steeds meer hulp van de thuiszorgmedewerkers van Mariaoord. Die medewerkers komen graag bij Kees om hem te verzorgen. “De heer Snoeren is altijd blij en vrolijk”, zeggen zij.

Feest

Het feest voor de honderdste verjaardag van Kees Snoeren is gevierd op zaterdag 20 december bij Partycentrum ’t Maoske in De Moer.