“Onze dochter Suze (14 jaar) heeft afgelopen zondag tijdens de voorrondes van Kunstbende de eerste prijs gewonnen in de categorie Theater, samen met haar vriendin Lena (14 jaar). Suze maakte het script, schreef een lied en maakte een decor. Suze vroeg Lena om mee te spelen en Lena kreeg een dubbelrol, met kostuumwissel.” Dit bericht kwam enige tijd geleden binnen bij het Weekblad Dongen. Suze en Lena mogen op zaterdag 27 juni de provincie Noord-Brabant vertegenwoordigen tijdens de landelijke finaledag in de Melkweg in Amsterdam.

door Lia van Gool / foto’s Bram Versteeg

Vijf minuten

Drie jaar geleden schreef Suze Timmermans de musical ‘Elfenland’, die toen ook echt opgevoerd is. Haar verhaal was ook toen te lezen in het Weekblad Dongen. Drie jaar geleden vertelde Suze dat zij altijd al bezig was met schrijven, al vanaf groep twee van de basisschool. Anno 2026 zegt Suze: “Ik ben gewoon doorgegaan met musicals schrijven. Ik had ergens gelezen dat de wedstrijd er was, en heb me gewoon ingeschreven.” De opdracht was om in vijf minuten een eigen theaterstuk te laten zien. Suze schreef een stuk over pesten. Zij speelde Vlinder, een meisje dat gepest wordt en zong er een lied over. Lena speelde de Pester, maar ook een meisje dat Vlinder moed inspreekt. “Vijf minuten is best kort. Ik moest nog heel veel uit de tekst halen.” In eerste instantie schreef Suze twee verhalen, daarna begon zij met een ander verhaal, dat zij binnen één week af had. De wedstrijd van de Kunstbende bestond uit verschillende categorieën, waaronder Theater, Dance en DJ. “Wij hebben alles samen gedaan”, zeggen Suze en Lena. “De kostuums hadden we nog liggen. Lena heeft de pruik en het decor meegenomen.” Suze vindt dat pesten een belangrijk onderwerp is. “Heel veel mensen hebben het meegemaakt.” Vooraf wisten de twee vriendinnen niet wat de andere deelnemers zouden gaan doen. “Op de dag zelf is de voorstelling heel goed gegaan. Wij hadden er een goed gevoel over.” Lena vult aan: “De anderen hadden geen decor en geen

lied.” Suze besefte twee dagen later pas dat zij gewonnen had. “Ik voelde mij eigenlijk die dag hetzelfde als de dag ervoor. Daarna werd ik ineens blij.” Lena: “Je wordt het podium opgeroepen en je krijgt ineens honderdduizend dingen in je handen gestopt. Toen ik geslapen had, besefte ik pas ‘wauw’, we hebben gewonnen’.” Wat die honderdduizend dingen waren? Een aantal mooie prijzen, onder meer een bord met daarop ‘Eerste prijs Theater, een trofee en een certificaat, één op één coaching van theatermaker Jasmine van Putten en vrijkaartjes voor verschillende theatervoorstellingen. “En nu gaan wij naar Amsterdam”, zeggen Suze en Lena tegelijkertijd. Suze lacht nog even over het optreden. “Ik was vooral bezig om niet van het podium af te vallen, dat stopte ineens.” De jury was lovend over het optreden van de twee vriendinnen. In het rapport werd gesproken over ‘een tot in de puntjes afgewerkt totaalspektakel’.

Coulissen

Last van zenuwen voor het optreden in de Melkweg heeft Lena nog niet. “Nee, nog niet persé. Het ging goed bij de voorrondes, maar nu moeten wij ook nog gewoon naar school.” Suze vult aan: ”Wij krijgen nog workshops vanuit de organisatie, in Arnhem en Tilburg. Er is heel veel, dus wij kijken nog even waar wij allemaal naar toe gaan.” Dan zingt Suze een stukje: “Elke ochtend is het weer zo ver. Komt er ooit een dag waarop ik mezelf kan zijn…En soms vraag ik me af, blijft dit altijd zo doorgaan, ’t stopt maar niet…..” Een kippenvelmomentje. En weer kijken de twee terug naar de voorrondes. “Wij moesten soms heel lang wachten. We moesten er om kwart voor twaalf zijn en mochten pas om drie uur het podium op. Pas om half acht ’s avonds was de prijsuitreiking. Toen zijn wij maar bij anderen gaan kijken.” Tijdens hun act was er ‘gedoe’ met zendertjes. “Die zaten in de weg bij de pruik en de trui. Maar op het podium ging het goed”, zegt Lena. “Wel was ik een keer de weg kwijt om van het podium af te gaan. De coulissen waren lastig te vinden.”

Voor de winst

Het publiek vond de voorstelling prachtig. “Het zijn dingen waar je zelf niet aan denkt. Superstoere jongens zeiden ineens tegen ons ‘jullie waren supergoed’.” En dat is natuurlijk leuk om te horen. Al met al was het een bijzondere ervaring om in een zaal waar driehonderd mensen passen, op te treden. “Ik wilde de jury graag aankijken, maar ik wist niet waar ze zaten”, zegt Suze. “Toen bleken ze in het midden te zitten.” En Lena vertelt dat zij het publiek helemaal niet gezien heeft.” Meedoen aan de wedstrijd was voor beiden een debuut. “Het was de eerste keer dat wij echt met z’n tweeën acteerden. Meestal spelen wij in een groep. Nu waren wij echt alleen en dat met een eigen verhaal. En wij wilden in ieder geval voor de winst gaan.” En die winst behaalden Suze en Lena. “De jury zegt dingen, waar je zelf geen erg in hebt, vindt Lena. “Het publiek ziet het anders dan wij.” En de jury zei allerlei dingen: “Dat het knap was wat wij gedaan hadden. Maar wij vonden het zelf heel normaal.” Nu denkt Suze na over wat zij gaat veranderen voor de voorstelling eind juni, zoals het inkorten van het lied. En Lena wil graag een ander truitje aan, want de wintertrui was erg warm en zij ‘zweette zich rot’. Als het lied ingekort wordt, vindt Lena dat het ‘a capella’ stukje er wel in moet blijven. “Dat was mooi om te zingen, ook de tekst en dat maakte het stuk af.” Natuurlijk zijn de ouders trots op hun dochters. Helaas waren zij niet live bij de voorstelling, maar opa en oma gingen mee. “Voor onze ouders wordt het de première op 27 juni.”

Gelukkig

Wat Suze in de toekomst wil gaan doen? “Ik wil actrice worden of musicalschrijfster.” Lena gaat de andere kant op. “Ik vind het leuk om de musicals van Suze mee te doen, maar ik kan niet zo goed schrijven als Suze. Ik vind dat zij echt door moet gaan. Suze wordt daar gelukkig van.” Beiden worden gelukkig van het feit dat zij op zaterdag 27 juni de provincie vertegenwoordigen, tijdens de landelijke finaledag in de Melkweg in Amsterdam. Veel succes Suze en Lena!