Eind juli waren Nellie en Cees Verkooijen-Pijnenburg zestig jaar getrouwd. Op een prachtige julidag ging burgemeester Hans Slagboom bij het paar op bezoek met een grote taart. In de schaduwrijke tuin vertellen Nellie en Cees Verkooijen hun verhaal.

door Lia van Gool

‘Appeltjes van Verkooijen’

“Ik hoorde over ‘de appeltjes van Verkooijen’”, begint burgemeester Hans Slagboom het gesprek. “Dat zijn wij”, glunderen Nellie en Cees Verkooijen. “Heel veel mensen in Dongen kennen ons van het bedrijf dat wij hadden aan de Noorderlaan, op de plek waar nu de Noorderbunder wordt gebouwd.” Het familiebedrijf is, na op heel veel plaatsen in Dongen gevestigd was, nu verhuisd naar Waalwijk. “Onze zoon John heeft het fruitteeltbedrijf voorgezet. Nu is de vierde generatie er aan het werk, onze twee kleinkinderen Rob en Corné.”

Appelbewaarplaats

Van het heden even terug naar het verleden. Nellie is geboren in Loon op Zand op 3 mei 1943. Zij was het vijfde kind in een gezin met elf kinderen. Cees is geboren in Dongen, in januari 1942. Hij is de jongste uit een gezin met elf kinderen. “Ik ben een echte Dongenaar”, zegt Cees. “Wij woonden vroeger in een verbindingsweg tussen de Sluisweg en de Heuvelstraat, die straat heette de Molenstraat. Er stonden drie huizen waar in totaal veertig mensen woonden. Wij sliepen thuis met zes jongens op één zolder.” Cees en Nellie leerden elkaar kennen op een dansavond in Loon op Zand, bijna vijfenzestig jaar geleden. “De ene week was er dansen in Dongen, de andere week in Loon op Zand. Dezelfde groep ging altijd naar beide dansavonden. En daar is het gekomen!” In die tijd moest je wel goed afspreken, weet Nellie nog. “Anders was je elkaar zo kwijt. Er waren toen nog geen mobiele telefoons.” Cees en Nellie hebben jarenlang samen een fruitteeltbedrijf gehad, op verschillende plaatsen in Dongen. Cees was naast fruitteler ook loonspuiter en bracht overal aardappels rond. Nellie deed de winkel aan huis, de administratie en zij zorgde voor hun twee kinderen, John (geboren in 1967) en Marielle (geboren in 1968). Cees en Nellie hebben zeven kleinkinderen en twaalf achterkleinkinderen. Het dertiende kleinkind is op komst. Zij zijn erg trots op hun kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen. Cees en Nellie vinden het ‘heel apart’ dat zij twaalf kleinkinderen hebben, terwijl zij zelf maar twee kinderen hebben. Familie is voor hen dan ook erg belangrijk. “Wij zijn altijd een hechte familie geweest, van huis uit al.” Toen Cees en Nellie trouwden, hadden zij geen woning. In de boomgaard aan de Sluisweg, waar het familiebedrijf toen gevestigd was, stond een appelbewaarplaats. “Die werd verbouwd tot woning”, vertelt Cees. “Maar na vijf jaar moesten wij daar al weer weg.” Zij kregen een huis aan de Sluisweg en waren de eerste bewoners van West 2.

‘An apple a day…’

Cees heeft nooit iets anders gedaan, dan werken in de boomgaard, net zoals zijn vader. “Ik heb zeventig jaar in de boomgaard gewerkt, mijn vader heeft er tot zijn tweeënnegentigste rondgelopen. Dat wilde ik eigenlijk ook, maar toen Nellie haar heup heeft gebroken, ben ik huisman geworden.” Toch is Cees nog regelmatig op het bedrijf te vinden. “Ik mág nu werken. Ik hoef niet meer.” En met een glimlach op zijn gezicht vertelt Cees dat het zo leuk is als je, bij het plukken, als opa samenwerkt met je zoon en je kleinzoon. “Het is toch leuk als je kleinzoon belt en tegen je zegt ‘opa, ik heb een klusje voor je’.” Cees en Nellie genieten samen volop van het leven en vinden dat zij geluk hebben met hun relatief goede gezondheid, hun mooie gezin en het bedrijf waar nu de vierde generatie werkt. ‘An apple a day keeps the doctor away’, klinkt het door de tuin.

Blijven ademhalen

Op de dag van het bezoek van Hans Slagboom, 28 juli, wordt ook het zestigjarig huwelijk gevierd. “Vanmiddag is het feest op het bedrijf in Waalwijk. Er staat een springkussen voor de kinderen. Er komen zo’n zestig man op het feest en ik denk wel honderd mensen op de receptie. Wij zijn de vijfde in de familie die zestig jaar zijn getrouwd.” Hoe je het zo lang volhoudt? “Blijven ademhalen en geluk hebben.” Veder leggen Cees en Nellie het simpel uit. “Je kunt elkaar niet missen. Het gras is op een ander niet groener”, vindt Nellie. “En, als er iets is, moet je dat uitpraten voordat je gaat slapen”, vult Cees aan. “Wij waarderen dat wij dit allemaal hebben.” Cees en Nellie genieten van de kleine dingen. “Het is heel bijzonder dat je dit samen mag meemaken”, vindt Nellie.