Vrijdagochtend vertrok een gezelschap, bestaande uit burgemeester, wethouders, medewerkers Kabinetszaken, vertegenwoordigers van de plaatselijke pers en de fotograaf, voor het uitreiken van zes Koninklijke onderscheidingen. De route bracht het gezelschap naar locaties waar je normaal gesproken misschien niet zo vaak komt. Voor iedereen die een onderscheiding kreeg, was een smoes verzonnen om ervoor te zorgen dat degene die een lintje kreeg in ieder geval thuis was.

door Lia van Gool

Foto's: Jan Stads

Jan en Jenny Verduijn, Lid in de Orde van Oranje-Nassau

Het uitreiken van de eerste onderscheiding was bijzonder: het was niet één lintje dat werd uitgereikt, het waren er twee. In Dongen-Vaart kregen Jan Verduijn (59) en zijn echtgenote Jenny Verduijn-Martens (53) allebei een onderscheiding. Jan Verduijn is sinds 1983 bestuurslid van het Jeugdcentrum Klein-Dongen-Vaart. Hij is vrijwilliger bij de EHBO en was ruim 26 jaar secretaris van de Oranjestichting Klein-Dongen-Vaart.

Jenny Verduijn-Martens is sinds 1988 vrijwilliger en medebeheerder van het gebouw van het Jeugdcentrum Klein-Dongen-Vaart. En dat had niks te maken met het feit dat Jan ook vrijwilliger was. “Toen nog niet”, lacht Jenny. Zij is EHBO’er tijdens evenementen en geeft EHBO- en reanimatiecursussen. Daarnaast is zij al jaren een bevlogen vrijwilliger van de Oranjestichting Klein-Dongen-Vaart en sinds 2024 heeft ze daar de voorzittersrol op zich genomen.

“Wist je hiervan?”, zegt Jenny Verduijn met een diepe zucht tegen haar man. “Wat een verrassing”, zegt Jan. “Meestal is een van beiden op de hoogte. Nu wisten wij allebei niks.” Deze dag is buurmeisje Eva de ‘truc’ die ervoor zorgde dat Jenny en Jan thuis waren. Dochter Kirsten vroeg het lintje voor haar ouders aan. Nu hoeft zij die verrassing gelukkig niet meer geheim te houden.

Wim Baijens (72), Lid in de Orde van Oranje-Nassau

De straat waar Wim Baijens al zijn hele leven woont, in de volksmond ‘De Spie’, is misschien wel een van de meest bijzondere plekjes in Dongen. Wim Baijens was jarenlang voorzitter van de parochieraad en nam deel aan het college van adviseurs voor Parochie ‘De Goede Herder’, voorheen de parochie Dongen en Klein Dongen-Vaart. Hij was secretaris van het bestuur van basisschool Achterberg en secretaris van de Stichting Donkhuys.

Op dit moment is Wim coördinator van de taalvrijwilligers en taalcoach op de vluchtelingenopvang De Nestel. Wim Baijens dacht dat hij met zijn echtgenote Gerrie en zijn zoons met partners deze dag iets leuks zou gaan doen voor zijn verjaardag.

“Je houdt er niet van om in de belangstelling te staan”, zo begon burgemeester Hans Slagboom. Deze dag kon Wim Baijens daar echter niet omheen. De toespraak van de burgemeester vond plaats in de prachtige tuin van Wim en Gerrie. Het moment dat een vogel op de papieren met de toespraak poepte, zorgde even voor ontspanning.

“Wat een gruwelijke overval”, reageert Wim. “Ik ben er hartstikke blij mee, maar eigenlijk is deze onderscheiding voor alle vrijwilligers. Het is een lintje voor hen.” Intussen zorgt Gerrie voor een heerlijk bubbeltje. Waar kun je beter proosten dan hier, in dit ‘pareltje’, met een stralend zonnetje zo vroeg in de ochtend? “Ik ben, door dit lintje, trots op Dongen”, besluit Wim.

Ron van Doorn (64), Ridder in de Orde van Oranje-Nassau

Ron van Doorn is traumachirurg in conflictgebieden waar medische hulp het hardst nodig is. Tijdens zijn meest recente uitzending naar Gaza heeft hij onder extreme en levensgevaarlijke omstandigheden geopereerd, vaak met beperkte middelen en in een omgeving die voortdurend bedreigd werd door geweld. Ondanks dit risico bleef hij zijn kennis en kunde beschikbaar stellen voor hen die zonder zijn hulp geen overlevingskans hadden.

Daarmee heeft hij niet alleen levens gered, maar ook hoop en menselijkheid gebracht op een plek waar dat vrijwel afwezig leek. Compleet overdonderd reageert Ron van Doorn als het gezelschap binnenkomt. “Ik dacht dat iedereen bij elkaar kwam voor mijn verjaardagslunch.”

Hans Slagboom gaat in op alle missies van Ron, op zijn passie voor zijn werk en zijn inzet in oorlogsgebieden: een indrukwekkend verhaal. Dat Ron op een gegeven moment ‘Rob’ genoemd wordt, zorgt voor verbazing bij de aanwezigen. “Sorry, de ‘B’ en de ‘N’ staan naast elkaar op het toetsenbord”, is de reactie.

De speech gaat door met een reactie van mevrouw Heyman van UK-Med: ‘Ron’s dienstbaarheid belichaamt de hoogste normen van humanitaire zorg. Wij erkennen met trots zijn uitzonderlijke betrokkenheid en betekenisvolle impact’.

Na het opspelden van het lintje reageert Ron emotioneel, met tranen in zijn ogen. De bloemen die hij krijgt, geeft hij meteen aan zijn echtgenote Christine. “Ik ben sprakeloos. Hartelijk dank. Super. Anderen verdienen dit meer dan ik.” Ron wijst naar zijn zus Katja, die vorig jaar een nier afstond aan iemand die zij niet kende. “Ik doe mijn werk en ik doe dit met veel plezier. Ik ben blij dat Christine mij dit laat doen.”

Huub Adank (79), Lid in de Orde van Oranje-Nassau

Huub Adank heeft verschillende bestuursfuncties binnen de Stichting De Peeënstekers gehad en was secretaris voor de Coöperatieve Vereniging Energie Dongen. Op dit moment is hij commissielid bij de Vereniging der Veteranen en sinds 2006 is hij secretaris en ledenadministrateur bij tennisvereniging Bas Dongen.

De heer Adank zet zich in voor de Stichting Erfgoed Ericsson en is secretaris van de Stichting Ons Dongeland. Huub Adank denkt dat hij een bespreking heeft over Stichting Ons Dongeland. Enthousiast en verrast doet hij de deur open voor de burgemeester en zijn gezelschap.

“Meneer Adank, er valt mij iets op”, zegt de burgemeester. “U tennist niet, maar bent zeer betrokken bij de tennisvereniging, u zingt niet, maar u bent zeer betrokken bij het Grand Gala du Pee en dat brengt mij bij het volgende… U heeft absoluut geen groene vingers, maar bent wel al vanaf de oprichting van Stichting Ons Dongeland bestuurslid.” Gelach alom.

Na de toespraak reageert Huub. “Ik vond het al vreemd dat ik daarstraks zoveel mensen buiten langs zag lopen. Ik dacht: ga eens kijken en zag meneer de burgemeester staan….” De toespraak van Huub is doorspekt met veel humor. “Ik heb het nooit over een onderscheiding gehad. Ik had het nooit durven denken.”

Ria Akkermans-de Kok (72), Lid in de Orde van Oranje-Nassau

Ria Akkermans is sinds 1983 vrijwilliger, voornamelijk deed zij dat werk in Oosteind. Onder meer voor de kindervakantieweek, voor buurtvereniging Het Havenkwartier en nog steeds is zij vrijwilliger met carnaval in Uilendonck. Zij was 17 jaar vrijwilliger bij Mijzo Dongepark.

Nu is zij nog mantelzorger voor haar broer en vrijwilliger bij Senioren Dongen. Een groot gezelschap loopt vanaf de achterzijde van De Salamander naar binnen. Binnen is het rustig. Op grote televisieschermen is tegelijkertijd voetbal, darten en wielrennen te zien.

Als het gezelschap binnen is, gaat Coert van Os Ria halen. Zij repeteert in een andere ruimte met het koor waar zij lid van is. “Wat een mensen, hoe is het met uw hartslag?”, begroet de burgemeester Ria Akkermans. “Ik was aan het repeteren”, reageert Ria. “Iedereen bedankt. Geniet van het oranjebittertje.”

Na een proost met het oranjebitter zingen de aanwezigen ‘Lang zal ze leven’ en is er een oranje gebakje voor iedereen.

Zo komt een einde aan een lange, feestelijke en zonnige dag. Een dag met veel blije mensen, verrassingen, emoties, oranjebitter, een heerlijk bubbeltje, oranje gebakjes, lekkere bonbons en bijzondere ontmoetingen.