De moeder van Nancy Janssen overleed tien jaar geleden op 7 mei. Dat bracht haar, samen met haar zoon Dominique, op het idee een schilderij te schenken aan Hospice Mijzo De Volckaert. Op zaterdag 9 mei, de dag voor Moederdag, overhandigden Nancy en Dominique een originele Nakki aan Brigit Appeldoorn, teammanager van het hospice.

door Lia van Gool

Cadeau

Het is een stralende zaterdagochtend. De zon schijnt volop, de lucht is soms strakblauw. In de prachtige tuin van het hospice hoor je bijna niets, alleen het fluiten van de vogeltjes en het geluid van de fontein in de vijver. Nancy en Dominique dragen een prachtig verpakt cadeau de tuin binnen.

“Dominique en ik kwamen op het idee om, als oma tien jaar dood is, een schilderij te doneren aan het hospice”, zo begint kunstenares Nancy Janssen haar verhaal. Dominique, bijna dertig jaar, werd geboren toen zijn oma vijftig jaar was. “Ik hoopte dat ik lang van mijn oma kon genieten, maar helaas is dat niet zo geweest.”

Ons mam

Tien jaar geleden werd Jeanne Smans, de moeder van Nancy, ziek. “Wij wilden op 11 april, de datum waarop mijn vader jarig zou zijn, met z’n drieën iets gaan doen”, vertelt Nancy. “Mijn moeder voelde zich toen al niet lekker. Kort daarna maakte zij een afspraak met de huisarts. Op Koningsavond kregen wij slecht nieuws. Mijn moeder had alvleesklierkanker. Mijn moeder wilde niemand lastigvallen, zij omarmde haar lot.”

Jeanne had een kort ziekbed van zo’n drie weken. Van die drie weken verbleef Jeanne negen dagen in het hospice. “Het was één van de mooiste weken van haar leven”, vertelde haar moeder. “Het leek alsof zij in een warm bad terechtkwam.”

Brigit Appeldoorn luistert met een glimlach op haar gezicht naar het verhaal van Nancy. “Iedereen geniet hier van de omgeving”, zegt zij. “Het verblijf hier is een samenspel van de medewerkers, vrijwilligers en onze cliënten.”

Nancy mijmert even… “Ja, ons mam…” Meer woorden zijn niet nodig. Dominique en Nancy hebben alleen maar mooie herinneringen aan het hospice. Herinneringen van liefde en warmte. “Wij missen haar enorm.”

Nancy en Dominique deden samen veel met moeder en oma. “Ons mam hoorde bij ons”, zegt Nancy. Dominique vult aan: “Ik had eigenlijk twee moeders, oma en mama. Wij waren een drie-eenheid.” En nu zijn beiden tien jaar zonder oma, zonder moeder…

De moeder van Nancy wilde op haar verjaardag sterven, de verjaardag waarop zij zeventig jaar zou worden. Die dag haalde zij helaas niet. Op de dag voor Moederdag, een dag die altijd een speciale rol speelde in de familie, overleed Jeanne Smans.

Herinneringsbank

Na het overlijden van de moeder van Nancy schonk de familie een bank voor de tuin van het hospice. “Mama wilde dat heel erg graag.” Bij die herinneringsbank, achter in de tuin van het hospice, vlakbij de rododendrons die prachtig in bloei staan, is er even een officieel moment. Nancy en Dominique overhandigen het cadeau aan Brigit Appeldoorn.

Met z’n drieën pakken zij het schilderij uit. De vrolijk gekleurde bloemen op het schilderij lijken vanaf het doek te dansen. Brigit neemt het cadeau mee naar binnen. Daar krijgt het schilderij een plaatsje aan de muur in de huiskamer. Het is een mooi moment.

Vlinder

Een ander bijzonder moment is dat er, net voordat het schilderij wordt overhandigd, een witte vlinder vliegt bij kamer nummer zes, de kamer waar Jeanne Smans negen dagen verbleef voor haar overlijden. “Als ik een witte vlinder zie, denk ik altijd aan mijn moeder.” Zo is de moeder van Nancy en de oma van Dominique er toch even bij.