De jaarlijkse bijeenkomst van de Vereniging Militaire Veteranen Dongen ging, ondanks het bloedhete weer, dit jaar toch door. Deze bijeenkomst vond plaats in De Geubel in ’s Gravenmoer. Binnen was het dankzij het klimaatbeheersingssysteem lekker koel. In verband met het warme weer kwamen de veteranen niet in traditioneel tenue naar de bijeenkomst. Het werd een gezellige middag, met het ophalen van herinneringen en toespraken van burgemeester Hans Slagboom, Sjaak van Zon (voorzitter van de Vereniging Militaire Veteranen Dongen) en kolonel b.d. Harold Jacobs. De bijeenkomst werd afgesloten met de traditionele Indische maaltijd.

door Lia van Gool / foto's Jan Stads (Pix4Profs)

Wereldreis

Voordat het officiële gedeelte begint, vertelt één van de aanwezige veteranen, Jaap Verduijn (84), zijn verhaal. “Tegelijkertijd met mijn tweelingbroer Paul was ik, in 1962, dienstplichtig. Wij zijn naar Nieuw-Guinea geweest”, zo begint het verhaal van Jaap Verduijn. “Wij gingen met een boot naar Hollandia, met een kruiser van de marine. Toen wij aankwamen in Kaimana zijn wij meteen met een bus door het oerwoud gereisd. Daar was helemaal niks. Wij moesten na de hele reis zelf onze tent nog opzetten. Er was geen douche, geen toilet, helemaal niks. Wij zijn daar een half jaar gebleven. Achteraf gezien hebben wij het er goed van af gebracht.”

Het verhaal gaat verder. “Wij zijn aan het werk gegaan, hebben een vliegstrip daar bewaakt, palmen gehakt. In het oerwoud werden de Indonesiërs ’s nachts gedropt”, gaat Jaap verder. “Er zijn veel mensen verongelukt toen.” Jaap en Paul hadden, voordat zij naar Nieuw-Guinea gingen, nog nooit van dat land gehoord. “Wij hebben een echte wereldreis gemaakt. Wij zijn via het Panamakanaal heen gevaren en via het Suezkanaal teruggekomen. Wij zijn de wereld rond gevaren. Op de terugreis was het nog even onduidelijk of wij naar Cuba zouden gaan. Dat is niet doorgegaan. Wij zijn toch naar Rotterdam doorgevaren.”

Tijdens hun reis sloegen de broers een van hun verjaardagen over. “Door het verschil in tijd ging de dag over van 17 mei naar 19 mei. Onze verjaardag was op 18 mei, die dag hebben wij dus overgeslagen.” Later die middag vertelt Sjaak van Zon nog dat de tweeling nooit samen op patrouille mocht tijdens hun verblijf in Nieuw-Guinea. “Als er iets gebeurde, zouden hun ouders in één klap twee zoons kwijtgeraakt zijn.”

Hoewel Jaap nog uren (of misschien wel dagen) kan blijven vertellen, moet hij het deze middag helaas bij deze korte versie laten. “Ik heb thuis nog zoveel foto’s en herinneringen, ik kan blijven vertellen.” Paul Verduijn kan nog net vertellen dat hij het belangrijk vindt om naar de jaarlijkse Veteranendag te gaan. “Wij hebben als peloton nog steeds contact met elkaar en komen nog elk jaar bij elkaar.”

Moeilijke tijden

Voorzitter van de Vereniging Militaire Veteranen Dongen opent de middag officieel. Hij legt in het kort uit hoe het programma van de middag eruitziet en vraagt zich af of het misschien verstandig is om De Geubel als locatie voor de komende jaren alvast maar vast te leggen.

Dan is het woord aan burgemeester Hans Slagboom, die speciaal voor zijn toespraak zijn jasje heeft aangedaan. “Fijn dat u allemaal door de warmte bent gekomen… Vandaag staan we, zoals elk jaar op Veteranendag, stil bij iets heel bijzonders, de inzet, moed en toewijding van onze veteranen… Maar vandaag wil ik ook stilstaan bij de mensen achter de veteranen, partners, kinderen, familieleden en vrienden. De achterban die meeleeft, ondersteunt en soms lange periodes van onzekerheid en gemis draagt… Ik ben daarom ook blij dat er veel partners van veteranen aanwezig zijn. Ook u wil ik bedanken!… Ik wil vandaag mijn bijzondere waardering uitspreken voor het initiatief van het bestuur van jullie vereniging om contact met ons te zoeken en een aanbod te doen voor hulp door de Dongense veteranen bij het versterken van de weerbaarheid van onze samenleving in moeilijke tijden. Wij praten hier op korte termijn met elkaar over door… Naast het serieuze karakter van deze bijeenkomst hopen wij vooral dat het ook een warme (dat zal wel lukken) en gezellige middag mag zijn…!”

Heftig verhaal

Dan is het woord aan Harold Jacobs. Hij vertelt het verhaal over de opleiding die Nederlandse militairen, onder leiding van kapitein Marnix, verzorgen in Engeland. Het is een heftig verhaal, met, ondanks de warmte buiten, een groot aantal kippenvelmomenten binnen. Als Harold Jacobs vertelt over het feit dat de Nederlandse militairen moeten proberen om niet te emotioneel betrokken te raken bij degenen die zij opleiden. “Van de vijfenzestigduizend Oekraïners die de oorlog in gegaan zijn, zijn er niet veel meer over…”

Vanaf 2025 zijn veel rekruten voor het Oekraïense leger geen vrijwilligers meer, gaat Harold Jacobs verder. “De mensen worden van straat gehaald. Er vindt geen selectie meer plaats. Als iemand onder de vijfenveertig jaar is, is het inpakken en mee. Iedereen mag maar één rugtas meenemen.”

De training is zeer intensief, gaat het verhaal verder. Tijdens de opleiding wordt vijftig dagen gewerkt, dagen van twaalf uur per dag, met soms twee keer een halve dag rust. Als de Oekraïners klaar zijn met hun opleiding, gaan zij binnen 72 uur naar het front. Tijdens de opleiding is een aantal mensen gedeserteerd en dus ongeoorloofd afwezig. “Dit soort zaken is ook voor de Nederlandse militairen zwaar.” De Oekraïners zijn dankbaar omdat de Nederlandse militairen 24/7 voor hen klaarstaan. “Pizza en sigaretten delen doet wonderen.”

Het werk is heftig, gaat Harold verder, maar het is mooi werk. “Ik ben keitrots op deze jonge militairen. Ik heb diep respect voor hen. Ik ben dankbaar dat ik namens hen dit verhaal mag houden.” Na dit heftige verhaal klinkt een geweldig applaus. Het verhaal heeft diepe indruk gemaakt: kippenvel, stilte, een traantje. Je kunt alleen maar luisteren naar zo’n verhaal. Je voorstellen hoe de situatie is, kun je proberen, maar het lukt niet…

Genieten

Dan is het tijd om de traditionele groepsfoto te maken. In tegenstelling tot andere jaren gebeurt dat dit jaar binnen. Daarna is het tijd om te gaan eten. Sjaak van Zon nodigt iedereen uit om te genieten van de lekkere, door Defensie (Paresto) gemaakte Indische maaltijd. En genieten was het. Niet alleen van de maaltijd, maar van de hele middag. Een middag vol ontmoetingen, mooie verhalen en soms emoties. Het waterijsje als afsluiting van de middag smelt onder de gloeiend hete zon buiten.

Met dank aan Ad Hoogesteger voor de groepsfoto.