Vorige week was het Nationale Ouderendag. Ter gelegenheid van deze dag gaf Stichting De Samenleesclub Joke van Leeuwen de opdracht om een verhaal te schrijven. Dit verhaal, ‘Toen Rosa een brood ging kopen’, is op verschillende plaatsen in Nederland voorgelezen. Zo ook bij Theek 5 in De Cammeleur.

Door Lia van Gool

Erica van Gorp

“Het verhaal ‘Toen Rosa een brood ging kopen’ wordt vandaag voorgelezen voor tienduizend mensen op tweehonderd locaties”, zegt Martine Klijn van Theek 5 en Cultuurhuis De Cammeleur. “Eerst wordt het verhaal verteld, daarna kunnen mensen herinneringen ophalen aan de oude Cammeleur en aan Musis Sacrum. Hein van den Assum, die vroeger in Musis heeft gewoond, is speciaal uit Amsterdam gekomen vandaag.” Dan begint Erica van Gorp met voorlezen. Een groepje van ruim twintig vrouwen en één man luistert naar haar. Op deze plek luisteren normaal gesproken kleuters naar verhalen die voorgelezen worden.

Groene pluisje

Een samenvatting van het verhaal: ‘Op een stormachtige middag verlaat Rosa, een broze, oudere vrouw in een opvallende grasgroene jas, haar benedenwoning om bij de bakker een vers brood te gaan kopen. Onderweg gebeurt er echter iets ongewoons: door een enorme windvlaag wordt ze van de grond getild en hoog boven de rode daken van de stad meegevoerd. In plaats van paniek te voelen, geniet Rosa juist intens van het gevoel alsof ze gedragen wordt. De wind zet haar uiteindelijk af op het dak van een luxe vijfsterrenhotel, waar ze in het zwembad plonst. Druipend van het water klimt ze eruit en loopt op haar soppende schoenen het chique hotel binnen. Daar stuit ze echter op een muur van onbegrip, afstandelijkheid en bureaucratie van het hotelpersoneel en de mensen om haar heen. Haar fantastische verhaal over hoe ze daar is beland, wordt door niemand geloofd. Men negeert haar verbeelding en parkeert haar tijdelijk in een kamertje waar ze zich alleen voelt.

Nadat ze het wachten beu is, loopt Rosa naar de centrale ontvangsthal. Daar staat een groepje mensen te kijken naar een nieuwssite met video’s van de stormschade. Plotseling verschijnt er een video op het scherm waarin hoog in de grijze lucht een grasgroen vlekje te zien is. Rosa roept enthousiast uit dat zij dat groene pluisje is. Pas als de omstanders haar jas met de video vergelijken, realiseren ze zich dat ze de waarheid spreekt en wordt ze eindelijk geloofd. Het verhaal eindigt met Rosa die vraagt of iemand haar nu alsjeblieft naar huis wil brengen, want ze moet immers nog steeds haar brood kopen.’ Tot zover.

Herkenbaar

Voor de luisteraars in Theek 5 is het verhaal herkenbaar. “Het is een leuk verhaal, hoe alles beschreven wordt, de bijnamen, de kleuren.” De vrouwen vertellen dat je, als je ouder wordt, soms net zo behandeld wordt als in het verhaal dat net voorgelezen is. “Dingen worden al snel toegeschreven aan je leeftijd”, vinden zij. Twee dames lezen zelf ook regelmatig voor in Theek 5, maar dan aan kleuters. “Wij wilden zelf wel eens voorgelezen worden en wilden luisteren hoe zij (Erica) het deed.” Aan een andere tafel zitten twee dames te genieten van een appelflap. “Leuk dat Erica hier voorgelezen heeft. Zij is een vriendin van ons. Zij heeft het goed gedaan. Niks op aan te merken. De inhoud van het verhaal is ook leuk, vooral door de beschrijvingen van mevrouw Mantelpak en Keurig Baardje.” Een andere bezoekster ziet meteen plaatjes bij het verhaal. “Zonder overbodige zinnen of woorden zie je er meteen een plaatje bij, zoals mevrouw Mantelpak. Soms zijn de beschreven situaties ook herkenbaar en grappig.”

Herinneringen

De koffiepauze is voorbij. Erica van Gorp heeft haar rol als voorlezer achter zich gelaten en laat nu beelden zien van de oude Cammeleur. Tijd om herinneringen op te halen. Herinneringen aan een gebouw waar veel is gebeurd. En ook worden herinneringen opgehaald aan Musis Sacrum. Even komt het verleden weer tot leven.