Vorige week maandag was ik bij de opening van de Zomerspelen. Niks bijzonders, zou je zeggen. Dat klopt eigenlijk ook wel. Het bijzondere is dat mijn eerste opdracht voor het Weekblad Dongen, nu precies vijf jaar geleden, ook de opening van de Zomerspelen was. Wat is er veel gebeurd in de afgelopen vijf jaar!

Het was mijn bedoeling om een top vijf te maken van de leukste, grappigste, meest bijzondere, meest indrukwekkende (en nog veel meer bijvoeglijke naamwoorden) interviews, advertorials, evenementen, bijeenkomsten (en ook nog veel meer). Maar dat is helaas niet gelukt. Er waren zoveel leuke dingen, dat mijn lijst bijna een hele krant zou vullen. In het algemeen kan ik zeggen: wat een leuke tijd, de afgelopen vijf jaar. Wat heb ik veel leuke mensen ontmoet, wat ben ik op veel plaatsen in Dongen geweest waar ik normaal gesproken nooit geweest zou zijn. Ik ben zelfs in de afgelopen jaren een aantal keren verdwaald in mijn geboortedorp en ik stond een aantal keren aan de verkeerde deur. Gelukkig kwam het altijd goed!

Wat indruk op mij gemaakt heeft is de ontmoeting met Hugo de Jonge in ’s Gravenmoer. Hij kwam naar ’s Gravenmoer voor een bijeenkomst met het CDA Dongen-’s Gravenmoer tijdens een promotietour voor de verkiezingen. Hij wandelde mee door het dorp en toonde interesse voor de projecten die hij te zien kreeg. Na de wandeling stond zijn chauffeur al klaar om hem mee te nemen naar een volgende afspraak. Maar Hugo de Jonge nam gewoon de tijd om met mij te praten. Dat ik die ontmoeting zo leuk vond, heeft wel de nodige discussie opgeleverd binnen mijn kennissenkring. Om kort te zijn: de meningen over Hugo de Jonge waren verdeeld en dat mag natuurlijk ook. Heel leuk waren de interviews met een aantal honderdjarigen. Wat bijzonder om met mensen te praten die al één eeuw leven. Ook leuk waren (en zijn) de gesprekken met de echtparen die zestig jaar getrouwd zijn. Wat een bijzondere gesprekken waren dat in de loop der jaren. En dit jaar zijn er ook al weer heel veel bezoeken geweest bij mensen die zestig jaar getrouwd waren. Via de bladmanager krijg ik regelmatig opdrachten voor een advertorial. Ik ga dan bij een ondernemer langs om te praten over hun zaak. De recordhouder is zonder twijfel ’t Winkeltje. Daar kom ik in ieder geval twee keer per jaar om te schrijven over de modeshows. Het is altijd gezellig in ’s Gravenmoer. En die modeshows bezoek ik soms twee keer in één seizoen: één keer voor de krant en één keer privé met mijn vriendin. Ik was al een Winkeltje-fan en dat is de afgelopen vijf jaar alleen maar erger geworden.

Wie nooit meer uit mijn gedachten weggaan, zijn broer en zus Ron en Katja van Doorn. Ron van Doorn voor zijn werk in Gaza, zijn zus Katja voor het feit dat zij, bij leven, een nier doneerde aan een onbekende. Wat een bijzondere mensen! Ron kreeg dit jaar een Koninklijke onderscheiding. Hij vond echter dat zijn zus de onderscheiding meer verdiend had dan hij! Speciaal…. Bijzonder was ook het verhaal van Wil Janssen. Hij kreeg een hoge Franse onderscheiding op het gebied van wijn. Wil Janssen werd Chevalier de La Confrérie des Chevaliers du Tastevin (als ik het goed heb onthouden). Wil wilde eigenlijk niet met dit verhaal in de krant. Hij deed het uiteindelijk toch. En de witte wijn die van het ‘domaine’ komt, is trouwens heerlijk! Een aanrader! Zo kan ik nog wel even doorgaan. Jaarlijks komt natuurlijk een aantal zaken terug, zoals onder meer de Lintjesregen (een soort schoolreisje voor college, fotograaf en schrijvende pers), de Sarahdag, de Vaartse Oldtimerdag en Koningsdag (het liefst in ’s Gravenmoer). Een jaarlijkse traditie op 24 december ’s middags rond vijf uur is ‘Lichtjes op Oorlogsgraven’. Met een klein groepje verzamelen wij aan de Bolkensteeg om daar lichtjes te gaan plaatsen op de oorlogsgraven. Wij doen dat door weer en wind. Soms worden we echt klets- en kletsnat. Maar de lichtjes worden hoe dan ook op de graven gezet!

De kroon op mijn werk was de Oeuvre Award die ik uit handen van burgemeester Hans Slagboom ontving begin dit jaar. Een bekroning op mijn werk voor het Weekblad Dongen. Teveel eer, vond ik zelf (en dat vind ik nog steeds). Ook daarover waren de meningen verdeeld. Ik kijk met heel veel plezier terug op deze avond, ondanks de discussies die later hierover ontstonden. Ik ben nog steeds blij met de Award. Het allerblijste (is dat wel een goed woord? Ja, nu even wel) ben ik met het feit dat Hans (mijn man) erbij was deze avond. Dat maakte het ontvangen van deze speciale onderscheiding nog specialer.

Ik ga stoppen, anders wordt het verhaal veel te lang. Nog even een bedankje voor iedereen met wie ik de afgelopen vijf jaar heb gesproken. Dank voor alle leuke ontmoetingen, voor het feit dat sommige afspraken echt een feestje werden, voor alles. Een speciaal woord van dank aan Hans (omdat hij het altijd mogelijk maakt dat ik naar een afspraak kan), voor Jan Stads (die altijd tijd heeft om foto’s voor mij te maken en om naar mij te luisteren) en natuurlijk voor Fabiënne Lantinga en Jan Roks (omdat het zo fijn is om met jullie samen te werken). Tot slot: dank je wel, lezers van de krant voor jullie leuke reacties!