Het is nu allemaal weg. Alle witte glinsterende laagjes. Zoals de weerman voorspelde; het is weer ‘herfst’ geworden met storm en neerslag, alsof we nog niet genoeg regen hebben gehad. Maar vorige week leek het een paar dagen op echte winter met heerlijke zon. Lastig voor ouderen met een rollator, maar fantastisch voor natuurliefhebbers die graag een frisse neus halen. Voor sommige Dongenaren was het de allereerste keer dat ze ijs en sneeuw zagen.
Door Ruth Wilmans
Daar staat hij dan vlak bij de vrijheidskapel, een hummeltje nog; de kleine B. Hij kijkt met interesse naar het witte tapijtje onder zijn voeten, verwonderd over de voetafdrukken die hij achterlaat. Zijn schaduw is twee keer zo lang als hij zelf. Hij probeert of hij ook drie stapjes kan rennen zonder te vallen. Het is een beetje glad en net leuk. Dan laat hij zich prompt zakken en zit als een klein prinsje op zijn schitterende tapijt. Helemaal niet erg om in de sneeuw te zitten. Van hieruit kan je alles zien! Ook in de lucht. Het vliegtuig wordt gespot en hij wijst zelfs naar de vage maan achter de bomen. Alles is een ontdekkingsreis in een nieuwe, witte, wondere wereld.
Nooit gezien
Eventjes verderop bij de kanovijver staat Eunice. Ze heeft net aan het ijs gevoeld. Ze hoorde dat je erop zou kunnen staan. Dat heeft ze nog niet meegemaakt, ze komt uit Suriname en is nog maar vier maanden in Nederland. Ik heb nog nooit sneeuw gezien”, zegt ze. En dat je op ijs kunt staan is iets wat ze ook nog niet heeft meegemaakt. Gelukkig is ze niet verder de kanovijver opgegaan. Want het ijs is niet dik genoeg helaas. Het is haar allemaal onbekend. Hoe dik het ijs zou moeten zijn om er op te kunnen lopen en wanneer dat je het kunt proberen.
Stevig genoeg
De man van Eunice is al een jaar in Nederland en nadat hij een huis had gevonden is ze hem met de kinderen gevolgd. Het is dus echt de eerste keer in haar leven dat Eunice sneeuw en ijs ziet. Ze vindt het heel bijzonder. “Ik kom hier elke dag als ik klaar ben met werken, om te kijken of ik kan schaatsen”, zegt ze. Ik heb net gekeken of het hard genoeg was. Mijn moeder waarschuwde me, ik moet niet zomaar gaan schaatsen.” Ze waagt het maar niet. “Eunice lacht en geniet uitbundig van het heerlijke weer met de zon en van het buiten zijn. Zo koud heb ik het nog niet meegemaakt” zegt ze. “Maar ik breng de post rond en dan beweeg je en blijf je goed warm. Met de zon is het prettig werken.
Verlangen
Nederlanders zijn aan het klagen, want we kunnen niet schaatsen en dat aangekondigde dikke pak sneeuw is ook niet gekomen, maar Eunice is heel enthousiast. Ze heeft veel plezier en geniet uitbundig van het heerlijke weer. Eunice houdt van buiten werken. In Suriname was ze ook altijd buiten. Ze werkte in tuinen en maaide het gras, ze noemt het brush cutteren. Niet met een maaimachine maar met een brush cutter, een soort snoeimes. Ze heeft schaatsen gekocht voor haarzelf, haar man en voor haar kinderen en hoopte buiten te kunnen schaatsen. Dat gaat nu niet gebeuren helaas. Het ijs is te dun. Misschien komt er in februari nog eens een moment waarop het ijs goed is. Eigenlijk verlangen we daar bijna allemaal naar.