Burgemeester Marnix Bakermans bracht op de trouwdag van Piet en Ria Verschure-van der Veeken een bezoek aan het paar. Hun trouwdatum was 24 april 1964. Het feest is gevierd op zondag 28 april. De dag na het feest kijkt het paar met plezier terug op het mooie feest.

door Lia van Gool

Winkel voor de deur

Piet en Ria Verschure zijn nog een beetje moe, na het feest voor hun zestigjarig huwelijk, hoewel zij dat natuurlijk ontkennen. Dochter Jolanda is deze middag bij haar ouders op bezoek en luistert mee naar hun verhaal. “Wij hebben een mooi feest gehad bij De Viersprong. Wij kwamen niks tekort. Het was gezellig”, zeggen Piet en Ria, bijna in koor. Zij wonen graag in de Lage Ham. “Wij hebben een mooi huis, daar zijn wij blij mee. We hebben een winkel voor de deur en komen bijna nooit in het centrum”, zegt Piet. “Ik ga zo af en toe eens naar het centrum. Jolanda gaat dan meestal mee. Lopen is voor mij te ver”, vult Ria aan. Op de vraag hoe zij het al zestig jaar met elkaar volhouden, komt het korte antwoord van Ria: “Gewoon!”. Het langere antwoord van Piet: “Wij hebben nooit onenigheid, nooit gezeur.”

‘Jantje Timmers’

Ria en Piet hebben elkaar ontmoet in de danszaal van ‘Jantje Timmers’ in Dongen (zaal Wilhelmina). Zij waren toen achttien jaar oud. “Daar kwam iedereen uit de hele omtrek om te dansen, met groepen vrienden.” Piet woonde in die tijd aan de Lage Ham op een boerderij, samen met zijn vader, diens tweede vrouw en twee broers en vier zussen. Piet was de vijfde in de rij. Ria woonde ook op een boerderij, aan de Steenovensebaan. Zij was de oudste uit een gezin van vijf kinderen.

Overal water

Het was de bedoeling dat Piet op de boerderij van zijn vader zou gaan boeren. Ria had echter in de gaten dat het boerenleven heel wat met zich meebracht. Zij wilde dat niet. Piet ging solliciteren en kwam terecht bij een proefboerderij, de CR Waiboerhoeve in Millingen aan de Rijn. Hij werd daar bedrijfsboer en kon bij het bedrijf gaan wonen. Samenwonen was er in die tijd niet bij. Zij moesten eerst trouwen. De bruiloft van een zus van Piet stond al gepland. Zij trouwde met een neef van Ria. Het gemakkelijkste was om daarbij aan te sluiten. Dat hebben Ria en Piet gedaan. Omdat het voor Piet lastig was om vanuit zijn werk op de Waiboerhoeve terug te gaan naar Brabant, regelde Ria, samen haar schoonvader, alles voor de ondertrouw op het gemeentehuis in Oosterhout. Zo werden hun huwelijksplannen aangekondigd. Ria en Piet trouwden op 24 april 1964 voor de wet in Oosterhout. Op 28 april 1964 werd het huwelijk van de twee paren ingezegend in de kerk in Rijen. “Er was een huis beschikbaar”, zegt Piet. “De baas zei dat ik er niet hoefde te gaan wonen, maar wel huur moest betalen.” Het huis van Ria en Piet stond tegen de Waal aan, “Wij hebben daar mooi gewoond, maar het was er wel koud in de winter. Er was overal water, rondom het huis. Er liep wel een weggetje naar het huis, maar verder was overal water in het uiterwaardengebied.” In Millingen aan de Rijn zijn hun kinderen Jolanda en Arno geboren.

Polder

De Waiboerhoeve kon niet uitbreiden, ook was het lastig boeren vanwege de uiterwaarden in de Ooipolder. Daarom verhuisden Piet en Ria in 1973 samen met het hele bedrijf naar de Flevopolder en gingen bij het bedrijf op de buitenwegen in Lelystad wonen. “Het was een hele verhuizing, naar Lelystad”, zegt Ria. “Wij waren zowat de eerste bewoners daar in de polder.” Ria deed in Lelystad ook wat vrijwilligerswerk op de scholen van de kinderen, bij de kerk en had in de herfst een baantje met appels plukken. Piet begon in Lelystad weer als bedrijfsboer in een van de grootste stallen met zo’n 180 melkkoeien, wat een grote hoeveelheid was in die tijd. Een aantal jaren later werd hij gevraagd om bedrijfsleider van het loonbedrijf van de Waiboerhoeve te worden en dat is hij gebleven tot aan zijn pré pensioen op 61-jarige leeftijd.

Gastenboekje

Op de Waiboerhoeve (een interessante boerderij om te werken en als stagebedrijf voor jonge agrariërs) ontvingen Piet en Ria veel jonge agrariërs uit binnen- en buitenland. Zij vonden bij hen een onderkomen tijdens hun leer- en werkzaamheden. Uit het gastenboekje, dat Ria bijhield in Lelystad, bleek dat zij aan meer dan 90 personen onderdak hadden verleend in die tijd. Terwijl ze in Lelystad woonden werden ze ook opa en oma. Zij kregen drie kleinzonen en een kleindochter. De oudste twee kleinkinderen vonden het erg leuk om bij opa en oma op de boerderij te logeren. Dat was ook nooit een probleem.

Caravan

Tegen het einde van de 20ste eeuw kwamen er reorganisaties aan. Piet vroeg aan dochter Jolanda, die inmiddels in Dongen woonde, om uit te kijken naar een huisje met wat ruimte eromheen. Er moest wel het nodige opgeknapt worden aan het huis aan de Lage Ham. Tijdens de verbouwing van ongeveer een half jaar, waarbij Piet zich heeft uit kunnen leven, woonden Ria en Piet in een caravan. In Dongen kregen ze er nog twee kleinzonen en een kleindochter bij. Met hun familie nu dicht in de buurt bouwden Ria en Piet ook hier in Dongen al snel weer een nieuw leven op.

China

Piet had ooit eens aan een ingenieur, verbonden aan de Waiboerhoeve, laten weten dat hij ook wel eens aan een project mee zou willen doen. Toen Piet en Ria gesetteld waren in hun nieuwe woning kreeg Piet een aanbieding om aan een project voor Nutricia in China mee te doen. En zo vertrok hij in juli 2002, in zijn eentje, voor 5 maanden naar China om stallen te gaan bouwen. Na enkele weken thuis te zijn geweest gingen ze samen voor enkele weken weer terug zodat Piet het project kon voltooien. Piet vertelt beeldend en vol enthousiasme over zijn tijd in China. “Ik kwam uit het vliegtuig met mijn koffers en een taxichauffeur begon mijn koffers al in te laden. Ik heb gezegd ‘sodemieter op, ik ga niet met je mee’ (Piet sprak een Chinees en maar een beetje Brabants-Engels). Toen de koffer al in de auto lag, heb ik gezegd ‘moven jij’. En dat begreep hij.” Nee, Piet ging echt niet zomaar met iedereen mee.

Bosnië

Na zijn avontuur in China bleef Piet zoeken naar nieuwe projecten. Hij sloot zich aan bij een project voor Hunedoara en later bij ‘mensen werken voor mensen’. Daar werd gebruikt landbouwmateriaal naar Bosnië getransporteerd en er was weer een project om nieuwe stallen daar te bouwen. Ria, die erg goed was in het werken met de computer verzorgde allerlei administratieve zaken. Bij de afsluiting

van dit laatste project is Piet geridderd voor al zijn vrijwillige bijdragen.

Wijn

Piet bleef nooit stilzitten. Hij sloot zich aan bij ‘De vrienden van de Mariënwaerdt’ (waar zoon Arno bedrijfsleider van het veebedrijf is). Zo bleef hij toch nog wat betrokken bij het boerenleven. Hij werd vaak bij zijn activiteiten ondersteund door Ria, maar Ria had ook haar eigen activiteiten. Zo danste en gymde ze eerst in t Schouw en later ín De Cammeleur. Ze zat bij de veteranensport in Rijen en was lid van verschillende verenigingen. Zij was creatief met kaarten maken. Bij De Volckaert brachten Piet en Ria mensen naar de kerkdienst en weer terug en maakten jam en sap om daar eens per jaar op een markt te verkopen. De tuin en de kippen zijn een grote hobby van Piet, evenals wijn maken. Hij had een glazen kas vol met druiven waar hij liters wijn van maakte.

Pet

Terugkijkend is Piet dankbaar dat zijn vader hem zo opgevoed heeft. “Ik heb van mijn vader geleerd om met koeien om te gaan. Daar heb ik veel aan gehad tijdens mijn werk.” Om lachend door te gaan: “Ik ben met koeien opgegroeid. In China zeiden de boeren dat hun koeien twintig liter melk gaven. Ik heb toen gezegd ‘zonder de nul zeker’.” En, hoe later Piet op zondagavond thuiskwam, hoe eerder hij op maandagochtend ‘de pet van zijn vader’ boven de trap uit zag komen. “Ik moest dan gewoon vroeg opstaan!”

Dankbaar

Ria en Piet hebben samen genoten van fietstochten en vakanties met familie, hun kinderen en kleinkinderen. Ria moest het vijf jaar geleden na een grote operatie nog rustiger aan gaan doen Piet bleef actief. Met een huwelijk van zestig jaar achter de rug kunnen Piet en Ria alleen maar zeggen dat zij dankbaar zijn voor alles!