De wijkcoördinatoren voor de wijk Oud Dongen, Ine Heemskerk en Ingrid Mertens, vinden het bijzonder dat Nel Bakx zo lang heeft gecollecteerd voor de Nierstichting. Nel is nu vierentachtig jaar en haar gezondheid laat haar in de steek. Urenlang met een collectebus rondlopen is niet langer mogelijk. Ine en Ingrid nemen afscheid van haar omdat Nel stopt met collecteren. Voordat ze stopten, kwamen ze Nel echter even feestelijk in het zonnetje zetten. Ze brachten haar een mooie bos bloemen, gebak en een pen met inscriptie. Jeroen Gillissen, hoofdcoördinator van de Nierstichting in Dongen, was ook aanwezig om dit moment te vieren.

Nel gaat even rekenen: ze is 40 jaar wijkcoördinator geweest voor de wijk Oud Dongen ten behoeve van de Nierstichting, en daarvoor was ze al enkele jaren collectant. Nadat ze het coördinatorschap aan Ine en Ingrid had overgedragen, heeft ze nog 8 jaar gecollecteerd. Dus ze is zeker al meer dan 50 jaar vrijwilligster geweest voor de Nierstichting. Ze begon hiermee toen haar kinderen klein waren. Een kennis vroeg haar en ze stemde ermee in. Nel had verder geen speciale band met de Nierstichting, maar ze begreep hoe fijn het is om hulp te krijgen. En ruim vijftig jaar lang zag ze geen reden om te stoppen. ”Zolang ik het kan, blijf ik het doen,” dacht ze.

Knikkerzakjes

Nel was eigenlijk coupeuse van beroep. Maar na haar huwelijk bleef ze thuis om voor de kinderen te zorgen, zoals dat vroeger gebruikelijk was. ”Ik naaide thuis voor andere mensen; ik had een aardige klantenkring. Toen ik zeven jaar was, begon ik met naaien, ook al mocht dat niet van mijn moeder. Ik naaide stiekem knikkerzakjes met de naaimachine. Ik zette mijn broer op de uitkijk, en hij moest me waarschuwen als mijn moeder in de buurt kwam. Dan ruimde ik snel alles op. Later volgde ik naailessen en ging ik kleding naaien voor anderen.”

Geld tellen

”Niettemin was 40 jaar wijkhoofd zijn behoorlijk intensief,” vertelt Nel. ”In Oud Dongen waren er dertien wijken met dertien collectebussen. Dus ik moest ook dertien mensen vinden om te collecteren. Dat was soms lastig, vooral in de villawijk wilden mensen vaak niet collecteren, omdat het zo ver lopen was. Soms deed ik het zelf. Daarna moest je al het geld uit de dertien bussen tellen. Eerst deden we dat thuis en vervolgens gingen we naar de Rabobank om de munten door de machine te halen. Tegenwoordig kunnen mensen ook betalen met een QR-code.” ”Het is een goed doel; de Nierstichting doet onderzoek naar niergerelateerde aandoeningen,” vertelt hoofdcoördinator Jeroen Gillissen, zelf ook vrijwilliger.

Vriendelijke mensen

Collectant zijn is best leuk. ”Je loopt meestal in dezelfde straten en de mensen herkennen je; ’Oh, je bent er weer.’ Sommige alleenstaande mensen vinden het ook fijn om even een praatje te maken. Mensen zijn meestal heel vriendelijk,” zegt Nel. ”Maar er zijn er natuurlijk ook die de deur dichtslaan of demonstratief niet open doen. Dat raakt me niet. Het volgende jaar belde ik toch weer aan. Ik was ook vrijwilligster bij de bibliotheek in de Cammeleur, maar vanwege corona stopte dat, en later ben ik niet meer begonnen. Ik heb wat last van een van mijn ogen en kan soms niet meer zo goed zien.” Nel is blij met het onverwachte bezoek en kletst gezellig verder met Ine, Ingrid en Jeroen.