Het waren andere tijden in Brabant toen Louis Hendrix en Marian van der Heyden elkaar in 1960 ontmoetten. De helft van Dongen was nog zandpad en in Rijen en Gilze was het niet anders. In Gilze was er kermis. “Het was ‘ongeveer’ liefde op het eerste gezicht, zegt Marian. “Ik was in de danszaal met mijn vriendinnen en Louis was er ook.”

Door Ruth Wilmans

”Het was het kleinste meiske, dus ik denk, die kan ik wel aan”, vertelt Louis, die ook niet zo groot van postuur is. Marian vult aan: “Ik kwam veel te laat thuis en mijn moeder was gloeiend kwaad.” Maar Louis mocht al snel binnenkomen. Marian: “we hadden helemaal niets afgesproken, maar de week erop ging de bel en toen stond hij aan de deur. Drie jaar later zijn we getrouwd. Het was erg koud, Het hagelde en sneeuwde en het waaide vreselijk.” Wat een verschil met vandaag, zestig jaar later, een zomerse dag!

Jeugd

Louis woonde in Dongen, maar is in 1940 in Asten geboren en opgegroeid. Hij is de middelste zoon in een gezin van 13 kinderen. Vader Hendrix was ’een hele goeie meubelmaker’ en daar heeft Louis vast zijn handigheid van meegekregen. Want handig is hij! Hij werkte lang als automonteur bij cementfabriek Bemoti in Tilburg en onderhield de vrachtwagens die nogal vaak kapot gingen. Marian komt uit Rijen en heeft niets dan broers. Ze zegt: ”ik leerde wel knokken om erbij te horen.” Vanaf haar 14e moest ze verdienen en ging werken in de leerfabriek. Ze deed daar allerlei klussen. Maar haar echte talent was tekenen en schilderen. “Mijn vader kon heel mooi tekenen. Maar hij mocht dat niet van mijn moeder. Waarom weet ik niet. Ik tekende van kinds af aan. Ik had geen papier, maar ik tekende de bruine papieren zakken vol. Mijn vader tekende iets en ik tekende het na.”

Zelf bouwen

Het echtpaar kocht een woning aan de Fazantenweg. Louis vertelt dat hij het met zijn vader helemaal plat gooide en een nieuwe woning heeft gebouwd. Ze woonden intussen in de garage. Na vier jaar was de woning klaar. Veel later heeft Louis nog eens een prachtig en licht atelier gebouwd voor Marian op de bovenverdieping, toen het atelier beneden te klein werd.

Kinderen en kleinkinderen

Ze kregen twee dochters, Sonja en Marianne. Marianne is helaas zeven jaar geleden overleden. En ook Sonja en Marian hebben het niet gemakkelijk gehad met hun gezondheid. “Je krijgt het niet allemaal cadeau”, zegt Louis daarover. Sonja trouwde met John en de twee kleinkinderen Jenna en Luca waren vaak te vinden bij hun grootouders, die van hen genoten. Inmiddels zijn die ook alweer de tienerleeftijd voorbij.

Gouden handjes

Louis volgde op zijn zestigste de aspirantencursus hardlopen van Wim Bakker bij Atledo. Hij liep andere, wat jongere deelnemers er zomaar uit. Bij Atledo stond hij bekend als ‘Louis met de gouden handjes’. Hij kon alles maken, en is jarenlang bezig geweest om de club te helpen. Ook de mensen van de Fazantenweg wisten hem heel goed te vinden. De grote schuur achter zijn huis staat nu nog steeds vol met allerlei materialen die hij verzamelt, en altijd wel weer van pas komen. Louis en Marian waren ook actief bij carnavalsvereniging ‘Ons Hoekske’ bij het ontwerpen en maken van de carnavalswagens.

Artistiek talent

Marian, die haar hele leven al aan het tekenen en schilderen was, besloot op haar vijftigste haar hart te volgen en naar de kunstacademie in Arendonk te gaan. Ze studeerde daar zeven jaar inclusief de specialisatie. Ze maakte in de loop van de jaren honderden bijzondere schilderijen en exposeerde ook regelmatig. Ze gaf daarnaast in haar atelier dertig jaar les aan talloze leerlingen die van haar een artistieke blik leerden ontwikkelen. Marian heeft een vlotte babbel. “Dat moet ook wel met al die vrouwen”, zegt ze. “Ik had één mannengroep, en die middag was het heerlijk rustig.”

Rust

In de coronatijd is Marian gestopt met lesgeven. Ook Louis, die nog lang op Atledo als supporter de hardlopers ging aanmoedigen, doet het nu rustiger aan. Ze vonden het bezoek van wethouder Jansen heel gezellig en vieren binnenkort in familieverband hun bijzondere verbond.