Katja van Doorn en Saskia Gröninger hebben op 21 oktober de Mont Ventoux beklommen. Zij deden dit voor het goede doel, Stichting De Lotgenoten. Het werd een bijzondere tocht voor Katja en Saskia. Onderweg naar de Mont Ventoux hingen er zoveel dreigende wolken, dat zij de berg niet eens zagen liggen. En dat terwijl ze de berg nog op moesten. Uiteindelijk kwamen Katja en Saskia, na bijna vijf uur wandelen, aan op de top van deze gigantische imponerende berg.

Door Lia van Gool

Roparun

Het e-mailbericht dat Katja van Doorn naar de redactie stuurde, begon met de zinnen: ’Misschien kent u Stichting De Lotgenoten al? Zij zijn in 2005 bij elkaar gekomen als een groep (ex-)kankerpatiënten die in 2006 hebben deelgenomen aan de Roparun. Dit was uiteindelijk het begin van Team ’t Halve Zolenlijntje, dat tot op de dag van vandaag zeer actief is. Afgelopen jaar won dit team de derde prijs tijdens de ’Doorkomst Dongen’.

Vijf uur ’s morgens

Op donderdag 19 oktober stapten Saskia Gröninger en Katja van Doorn ’s morgens om vijf uur in de bus (vanuit Gilze) en reden ze met een groep sportievelingen naar Bedion. Ze kwamen daar ’s avonds rond zes uur aan op de camping. ”Het was de bedoeling om meteen op vrijdag de Mont Ventoux op te wandelen”, vertelt Katja (helaas was Saskia op de avond van het interview verhinderd). ”De weersvoorspelling voor vrijdag was te slecht. Daarom besloten we om de beklimming op zaterdag te doen.”

Combineren

Katja staat, zoals ze zelf zegt, altijd open voor het combineren van twee dingen. Daarom heeft ze zich aangemeld voor de uitdaging van het beklimmen van de Mont Ventoux. ”Enerzijds is het een prachtig doel, anderzijds is het een manier om mijn hobby uit te oefenen.” De hoogtemeters waren behoorlijk uitdagend, vond ze. Naast deze uitdaging voor het goede doel doet Saskia mee aan de Roparun met ’t Halve Zolenlijntje en gaat ze motorrijden met de Santa’s Bikers en Trikers om geld in te zamelen voor een elektrische bakfiets voor kinderen van Villa ExpertCare. Daarnaast werkt ze 32 uur per week in de specialistische thuiszorg in Brabant.

Toevallige ontmoeting

Tijdens haar werk ging Katja op bezoek bij Saskia om haar partner Mark een infuus te geven. ”Daar raakten Saskia en ik in gesprek”, vertelt Katja. ”Ik vertelde dat ik van plan was om de Kilimanjaro te beklimmen. Dat idee sprak Saskia ook aan, en ze boekte dezelfde reis. Zo zijn we samen op reis gegaan en werden vriendinnen. Daarnaast ontdekten Katja, Saskia en Mark dat ze allemaal van motorrijden houden. ”Het is eigenlijk best gek hoe je iemand zo letterlijk op je pad tegenkomt!”

Verwendag

Katja vertelt vervolgens over Stichting De Lotgenoten, een organisatie die zich richt op het ondersteunen van kleinere goede doelen. Eén van hun projecten is het jaarlijks organiseren van een verwendag in de Beekse Bergen, in samenwerking met het Verbeeten Instituut, voor kinderen van wie een van de ouders is geconfronteerd met kanker. ”Natuurlijk is hiervoor veel geld nodig. Daarom organiseert De Lotgenoten jaarlijks een uitdaging om de kale Mont Ventoux te beklimmen, te voet, op de fiets of hardlopend.” Met deze zware inspanning hebben Katja en Saskia geld ingezameld om een deel van de doelstellingen van de stichting te realiseren.

Bijzondere ervaring

Katja beschrijft de beklimming van de Mont Ventoux als een zeer bijzondere ervaring. ”Het was vreemd dat we de berg niet zagen toen we onderweg waren. Donkere wolken hingen boven ons. Zelfs toen we slechts driehonderd meter van de top verwijderd waren, zagen we de berg nog steeds niet.” Gelukkig bleven de donkere wolken boven hen hangen. ”We dachten even ’hopelijk barsten die wolken niet los’, maar dat is gelukkig niet gebeurd.” Katja en Saskia vonden de beklimming goed te doen, hoewel het soms lastig was om te beslissen welke kleding ze moesten dragen. ”Jas aan, jas uit, rits open, rits dicht, muts op, muts af; we waren daar tijdens de klim voortdurend mee bezig”, lacht Katja.

Stijgingspercentage

De twee vrouwen maakten deel uit van een groep van ongeveer dertig mensen, die allemaal de berg op wandelden of fietsten voor een specifiek doel. De bus waarmee ze naar Frankrijk reisden, was gesponsord, en de chauffeurs van de bus deden dit in hun vrije tijd, allemaal ter ondersteuning van het goede doel. Katja en Saskia legden in totaal 21,5 kilometer af, omhoog, met een gemiddeld stijgingspercentage van 7,6%, en het laatste stuk had zelfs een stijgingspercentage van meer dan 11%. ”De hele wandeling was omhoog. We vertrokken ’s ochtends niet al te vroeg, omdat we bovenaan moesten wachten tot iedereen de top bereikte. Op de 7e en de 15e kilometer was er een grote bus waar we wat konden eten en drinken. De Mont Ventoux was die dag niet afgesloten voor ander verkeer, wat soms gevaarlijk kon zijn, dus moesten we goed opletten.”

’Pelgrimshond’

Tijdens hun wandeling kregen Saskia en Katja onverwachts gezelschap van een hond. ”We zagen de hond plotseling verschijnen. Hij kwam naar ons toe en liep steeds met ons mee. We hadden onze ’eigen pelgrimshond’. Dat was heel bijzonder. Hij liep ongeveer zes kilometer met ons mee en verdween daarna in de bossen. We hebben hem niet meer gezien.”

Minuut stilte

Ondanks de zware inspanning, vooral tijdens de laatste kilometers naar de top waar geen begroeiing meer was, zijn Katja en Saskia blij dat ze deze uitdaging zijn aangegaan. ”We zijn blij dat we er vijf uur over hebben gedaan om het te volbrengen.” Katja vertelt over een speciaal moment toen ze op zaterdag na de beklimming terugkwamen op de camping. ”De eigenaren van de camping hadden een diner voor ons georganiseerd. Toen we allemaal samen waren, vroeg Rocco, een van de organisatoren, om het woord. Hij was onder de indruk van hoe we het allemaal hadden volbracht en vroeg om een minuut stilte ter nagedachtenis van de mensen voor wie we daar allemaal waren. Dit was zeer indrukwekkend.” Katja kreeg er kippenvel van. ”Het is een voorrecht dat je dit kunt en mag doen. Het was een prachtig moment, die bewuste stilte. Dan besef je opnieuw waarom we het deden. Dat was prachtig. Het lijkt vanzelfsprekend, maar dat is het eigenlijk niet.”

Poppetjes

Voor de mensen die Saskia en Katja sponsorde, bevestigden ze speciale poppetjes in de kleuren geel-zwart (de kleuren van de stichting waar ze voor liepen). Zo’n poppetje hangt nu aan de tas die de verslaggever meeneemt naar alle interviews. Natuurlijk heeft Katja genoeg verhalen over haar avontuur om een hele krant mee te vullen. Volgend jaar opnieuw? ”Ik zeg geen nee. Het was een bijzondere ervaring!”

Als je wilt bijdragen aan de goede doelen van Stichting De Lotgenoten, kun je dat doen via de volgende link: https://gofund.me/28ddb1b6