Bert Koomen (90) heeft duizenden kilometers gereisd om Rixt Landman (85) te ontmoeten, en wel in een zeilboot tijdens hun zeilvakantie in Friesland. ”Het water trekt ons beiden,” vertellen ze. ”Water, schaatsen en zeilen zit in ons bloed.”

Door Ruth Wilmans

Rixt beschrijft hoe Bert er toen in Friesland uitzag, ze weet het nog precies: ”lange blonde haren, leuke Engelse short, een zijden bloesje met palmboompjes, rood sjaaltje en een baard met zeven kleuren. Hij zag er heel aantrekkelijk exotisch uit!” Bert probeert op zijn beurt Rixt te beschrijven: ”een meisje.... met een gezicht en dat was zò natuurlijk, zo mooi. En ze is nu niet veel veranderd,” voegt hij er met een glimlach aan toe. Ze zijn nog steeds dol op elkaar, dat zie je aan alles. ”En haar familie was ook bijzonder. Er was een boot en daar zeilden vijf meisjes alleen.” ”Dat was ik,” zegt Rixt.

Ouders

Rixt werd geboren als derde kind in een gezin van 10, in Borculo in de Achterhoek, en had Friese ouders. Vader runde een voedingsbedrijf en werkte erg hard. Bert werd ver weg geboren in Bandoeng op Java als nummer drie van vier jongens uit een Nederlands theeplantersgezin. Rixt en Bert maakten beiden veel mee in de oorlogsjaren, maar hadden beiden gelukkig wijze en milde ouders en hielden er geen trauma’s aan over. Bert reisde in 1950 naar Nederland.

Trouwen?

Ze hadden in Friesland geen adressen uitgewisseld, maar Bert slaagde er een jaar later in om erachter te komen waar Rixt woonde in Leiden. Ineens stond hij met kortgeknipte haren voor de deur. ”Mejuffrouw Landman er is herenbezoek,” zei de hospita. En daar was Bert. Hij kwam ’toevallig’ langs. Na een aantal maanden elkaar regelmatig te zien, vroeg Bert of Rixt bij hem wilde blijven. Rixt was daar beduusd van; ze genoot van het studeren en haar vrijheid op kamers. ”Ik was wel dol op hem, maar wist nog niet of dat zou blijven,” vertelt ze. Bert voelde zich afgewezen, het was zijn eer te na. Hij dacht dat hij dan maar een ander meisje moest zoeken. Een tijdje later miste Rixt hem zo erg dat ze hem een brief schreef, ze wilde hem nog eens ontmoeten. Het werd Breda, ze liepen daar samen door het park en voelden zich zo intens gelukkig met elkaar! ”Maar we kunnen ook bonje maken hoor,” zegt Bert. ”En dat is heel belangrijk voor een goed huwelijk.”

Werken

Vier jaar later trouwden ze. Het burgerlijk huwelijk was op 30 december 1963, en een half jaar later het kerkelijk huwelijk. 60 jaar is moeilijk samen te vatten als je allebei een intensief leven leidt. Rixt werkte op de huishoudschool maar moest stoppen na het trouwen. Later heeft ze het lesgeven in koken weer opgepakt en is gespecialiseerd in de ”fijne keuken en Italiaans koken. Ze werkte ook als directielid bij het bedrijf Edah en werd als inkoopmanager naar Parijs gestuurd om Franse producten op de Nederlandse markt te krijgen. Bert is econoom en werkte al snel bij Attwood, een bureau voor marktonderzoek in Rotterdam. Dit bedrijf groeide flink en zocht naar uitbreiding. De gemeente Dongen wilde het bedrijf graag binnen zijn grenzen hebben. Er was personeel genoeg te vinden in het dorp en ze verhuisden in 1972. Ze bouwden een kantoor aan de Schaepmanlaan. Het bedrijf werd GFK.

Kinderen

”Een fantastisch dorp,” zeggen ze, ”vol activiteiten en initiatieven, veel muziekgezelschappen en een bruisend sociaal leven en ook nog eens voortreffelijke scholen!” Rixt en Bert kregen vier kinderen; Maaike, Liesbeth en Coen werden in het westen geboren, Jaap werd in Dongen de laatste baby die dokter Jansen ter wereld hielp. De kinderen hebben gestudeerd en zijn allemaal heel avontuurlijk, ”net zo als hun vader,” zegt Rixt. Inmiddels zijn er ook elf achterkleinkinderen.

Geluk

Wat is het geheim van 60 jaar samen en nog zo gelukkig zijn? ”Het is een rollenspel,” antwoorden ze. ”Ieder heeft zijn eigen speelveld; je moet niet op elkaars stukje komen. Maar in het middenveld ontmoet je elkaar. Je moet elkaars stijl van leven ook respecteren.” Dochter Maaike voegt daaraan toe: ”mijn ouders zijn beiden sterke en gelijkwaardige partners. Mijn moeder bewaart de harmonie in het gezin; ze weet heel goed wat ze wil en is een voorbeeld voor mijn dochters. Ze is ook mega ambitieus en heeft heel veel smaak. Mijn vader is een heel positief mens; hij is gastvrij en heeft oprechte interesse in mensen en stopt daar veel energie in. Hij kan fantastische verhalen vertellen! Voor beiden is het enorm belangrijk dat ze goede relaties houden met kinderen en aanhang en dat iedereen welkom is.” Bert voegt eraan toe: ”de dagelijkse routine is heerlijk; wij genieten nu van het rustige leven van de kleine dingen zoals het kopje koffie en het werken in de tuin.” Het Weekblad wenst het echtpaar nog vele gelukkige jaren.