Vrijdag 6 oktober was het Nationale Ouderendag. Tijdens de Nationale Voorleeslunch las Ronald Giphart het speciaal voor deze dag geschreven verhaal ‘De Reünie’ voor op televisie. Ook in Dongen werd het verhaal voorgelezen. Wethouder Denise Kunst las de ‘De Reünie” voor aan een groep van iets meer dan dertig senioren, die speciaal hiervoor naar De Cammeleur waren gekomen.

door Lia van Gool

Muffin

Bij binnenkomst krijgt elke bezoeker een kopje thee of koffie met een muffin. De wethouder loopt zelf rond om alle gasten te voorzien van wat te drinken. De bezoekers, voornamelijk vrouwen en een enkele man, zijn benieuwd hoe het is, dat voorlezen. “Ik heb zelf zo vaak voorgelezen voor kinderen, dat ik het leuk vindt om nu voorgelezen te worden”, zegt een van de bezoekers. “Het is heerlijk om voorgelezen te worden”, vindt een ander.

Eerste keer

Annika Hoogervorst van Theek 5 heet iedereen welkom. “Elk jaar schrijft een schrijver speciaal voor Nationale Ouderendag een verhaal voor senioren. Dat wordt voorgelezen op televisie en door het land heen op verschillende locaties. Vandaag doen we dit voor de eerste keer in Dongen.” Dan is het de beurt aan de wethouder. “Als ik te zacht lees of te snel, laat het dan horen”, zo begint zij. Ze gaat op haar gemak zitten in de gemakkelijke stoel en het wordt stil in de zaal.

‘Hartendartelend’

Het gaat te ver om het hele verhaal hier te citeren. Daarom alleen het begin en het einde. “Zoals met zoveel verhalen is het moeilijk te achterhalen wanneer dit verhaal precies begint. Laten we van start gaan op de eerste vrijdag van oktober 2023. De locatie is Paviljoen Tweesprong, een roemrucht etablissement dat uitziet op een plek waar twee rivieren samenvloeien. Die middag hebben er voor de lunch twee groepen gereserveerd. De studenten Maaike en Jeffrey, die als bijbaantje in dit restaurant werken, hebben vanmorgen linnen op tafels gelegd en bestek en wijnglazen ingedekt. Ze hebben beiden een geheim dat ze met niemand mogen delen, maar daar komen we nog… Links bij de ramen met het fraaie uitzicht over het landschap worden dames van middelbare leeftijd geplaceerd, en in de buurt van de bar neemt een groep oudere mannen plaats. De vrouwen begroeten elkaar uitbundig met klapzoenen en innige omhelzingen. Liefdevol noemen ze elkaar ‘meisje’ en ‘lieverd’. Ook het weerzien van de mannen is warm en kameraadschappelijk, met stevige handdrukken en klappen op de schouders. ‘Kerel!’ ‘Maat!’ En op dit punt van ons verhaal gaan we terug in de tijd naar begin oktober 1985, naar een zielloze wachtruimte bij Gate E12 van Atlanta International Airport in de Amerikaanse staat Georgia. Twee verschillende Nederlandse clubs zaten daar te wachten op een KLM-vlucht naar Amsterdam. De vrouwen en coaches van de ene groep waren lid van het waterpoloteam van DVS (‘Door Vriendschap Sterk’)….De mannen van de andere ploeg waren minder opgetogen… Het NNRT, het Nederlands Nationaal Reddingshonden Team was met zes getrainde honden en twaalf begeleiders was het team naar het rampgebied in Mexico afgereisd…Tijdens de gesprekken werd er door de groepen een beetje naar elkaar gekeken, peilend, vorsend, misschien zelfs wel vederlicht hartendartelend, zoals dat vroeger werd genoemd.”

Verdomde toeval

Het verhaal gaat verder, het publiek is muisstil. Nog even een stukje uit het verhaal, waarin het toeval, ‘dat verdomde toeval’ zoals Ronald Giphart het zegt, een grote rol speelt. “…Jeannette is de eerste die tegen haar glas tikt en het woord neemt. ‘Lieve vriendinnen,’ begint ze, maar daarna houdt ze zich even in. Ze wendt zich tot de tafel verderop en roept: ‘En zou ik ook even uw aandacht mogen, heren? Heren?’...” Jeanette vertelt over het moment dat haar man overleed.”Hij zei: “Je bent te jong om een Griekse weduwe te zijn...” Maar zij dacht niet dat er ooit een ander zou komen dan haar man. Tot slot: “Want gisteren zijn Jacques en ik in klein gezelschap getrouwd, en vandaag willen we ons huwelijk met jullie allen vieren, omdat jullie erbij waren toen we elkaar al die jaren terug voor het eerst zagen. ‘Laten we het glas heffen op de liefde!”, zegt Jacques, met zijn glas omhoog…Zowel de waterpolospeelsters als de reddingswerkers staan hierna op om het nieuwe paar uitbundig te feliciteren met deze onverwachte wending. En zoals het met veel verhalen moeilijk is te achterhalen wanneer ze precies beginnen, weten we zeker dat dit verhaal voorlopig nog lang niet zal eindigen.”

Verrassingen

Na dit mooie slot gaat er een zucht van verlichting door de zaal en er klinkt applaus. “Wat kan het leven mooi lopen”, vindt wethouder Denis Kunst. Een van de aanwezigen zegt dat zij ook ‘hoop blijft houden om weer eens iemand te ontmoeten…’ Je weet immers nooit hoe het leven loopt. Hoewel het lijkt dat de gesprekken luchtig blijven, klinkt er verbogen eenzaamheid door. “Je moet wel eens ergens heen gaan”, klinkt het uit de zaal. Denise Kunst reageert: “Je moet in beweging lijven, met elkaar betrokken en blijven met elkaar.” Iedereen in de zaal is het er over eens: “Het is een grappig en leuk verhaal, een verhaal met een boodschap, dat laat zien dat het leven vol verrassingen zit.”