Laat ik het niet hebben over alle misstanden in ons eigen land, geweld, laat staan over oorlogen, geschonden mensenrechten waar ook ter wereld. De goorheid van bommen en granaten, machteloosheid en ontreddering is ook in ons land zichtbaar, voelbaar. Daar wordt door kenners genoeg over geschreven en gesproken dus blijf ik dicht bij huis.

Het lijkt er een beetje op dat wij in ons kikkerlandje uit het oog zijn verloren dat het pure luxe is om bij elke futiliteit wel ergens een verbeterend vingertje te heffen.

Er zijn lieden die vinden dat anderen, volgens hen, hun levensstijl moeten onderdrukken om een beter mens te zijn. Ik word zo moe van lui die vinden dat alleen hún manier van leven de norm zou moeten zijn. Hoe níet leuk is het om telkens een boodschap te horen van mensen die proberen een ander om te vormen tot een niet zelfstandig denkend wezen. Ontelbare, zichzelf heilig verklaarde, groepen hebben zich inmiddels gevormd. Zij prediken wat te doen en wat te laten, van de duizenden pik ik er slechts vijf uit:

Gij ZULT vlees van uw bord weren.

Gij ZULT niet roken, inademen van andere chemische stoffen is toegestaan.

Gij ZULT alleen maar gezonde toelie eten.

Gij ZULT alle pleziertjes die wij onnodig achten achterwege laten en vrolijk blijven.

Gij ZULT zeggen en spreken zoals wij dat willen, maar blijf spontaan.

Zo zijn er nog eindeloos veel andere zaken en evenzoveel wijsvingertjes.

Wat men hierbij vergeet is de indoctrinatie per persoon die moet dealen met alles wat hij per groep en/of instantie krijgt voorgeschoteld. Dat een kind wordt opgenomen na gebruik van een verkeerde drug of watervergiftiging door XTC wordt niet of nauwelijks benoemd, want dat hoort nou eenmaal bij acceptatie. Of je nog ZULT lust.

Wat een gekke kromme wereld waar we in leven. Alle wereldkwellingen lijken het niet te halen bij hetgeen een ander, vanuit hun luxe positie, denkt te moeten verbeteren aan zijn naaste medemens. En blijkbaar is daar ook tijd voor.

Ikzelf kom tijd tekort. Ik moet alle zeilen bijzetten om me staande te houden in het kleine bemoeizuchtige geweld van een ieder volgens wiens maatstaf ik zou moeten leven om een goed of een gewoon mens te kunnen zijn. Natuurlijk wil ik meewerken aan alles wat beter kan worden, maar ik kom vaak om in mijn eigen begrip.

Kunnen we niet gewoon respect voor elkaar hebben en kijken naar die wrede wereld om ons heen? Misschien kom je op een idee. Geen wijsvinger maar een duim omhoog.