Ellen Seegers en Suzie van der Giessen werken al meer dan dertig jaar als leerkracht op basisschool Heilig Hart aan de Schoolstraat. Binnenkort sluiten beiden een tijdperk af in het oude, vertrouwde schoolgebouw en gaan zij aan de slag in het nieuwe gebouw. De nieuwe school wordt in de loop van 2026 in gebruik genomen, eveneens aan de Schoolstraat, maar een klein stukje verderop.

door Lia van Gool

Tijdperk

Ellen Seegers staat voor groep zes, in haar vijfendertigste schooljaar. Suzie van der Giessen staat voor groep vier, in haar drieëndertigste schooljaar. “Het is onze school”, zeggen de twee leerkrachten. “Je wist werkelijk alles te liggen. De nieuwe school is een stuk groter en we moeten daarin een nieuwe weg gaan zoeken.”

Ellen vindt het super om naar het nieuwe gebouw te gaan. “We zullen wel aan het nieuwe gebouw moeten wennen. Ik vraag me wel af of het ooit zo’n vertrouwd gebouw zal worden als het oude gebouw.” Suzie vult aan: “Ik heb hier op school gezeten. Toen bestond de oude Heilig Hartschool nog, aan de Hoge Ham.”

Suzie herinnert zich de fusie met de Laurentiusschool nog. Klas 1 tot en met 4 zat in de oude Heilig Hart. “In de zesde zat ik op de bovenverdieping van de oude Laurentiusschool. Beneden was toen ’t Heem.” Ellen kijkt met een vleugje nostalgie terug naar de tegeltjes op de muren van het oude gebouw en de trap naar boven. “Dat valt anderen niet op, maar ons wel.”

Suzie herinnert zich het trappenhuis van de Heilig Hartschool aan de Hoge Ham. “Dan liep je naar het kantoor van Joop, aan elke kant van de gang zaten twee lokalen.” Er liggen een heleboel herinneringen in het oude gebouw, dat is duidelijk. Wel vinden de twee het fijn dat het pand waar de kleuterschool vroeger in zat, blijft bestaan.

Golfbewegingen

Dan kijken zij naar de nieuwbouw. “Er werd al in het jaar 2000 gesproken over een nieuwe school. Als het AZC weg zou gaan, zou daar de nieuwe school komen.” “Ja, dat was in de tijd van Joop van Tongeren, er werd al volop over gediscussieerd.”

Ellen en Suzie vroegen zich de laatste jaren al af of zij de nieuwbouw van de school nog mee zouden maken voordat zij met pensioen zouden gaan. Ja, dat maken zij nog mee. In de loop der jaren veranderde er veel in het onderwijs, vinden de twee ervaren leerkrachten.

“Wij werken nog steeds met plezier. Wel is er in de loop van de jaren veel veranderd, zoals bijvoorbeeld de houding van de kinderen en de ouders en wat er allemaal van bovenaf moet. Het is én, én, én. De druk die je hebt is soms best lastig.” Maar gelukkig is het werken met de kinderen nog steeds leuk. Ellen vindt het fijn dat zij en Suzie elkaar al zo lang treffen. “Je maakt samen de golfbewegingen mee in didactiek en andere zaken.”

Ruimte

Suzie en Ellen kijken zeker uit naar het nieuwe gebouw. “Het is leuk om dit een keer mee te maken”, vindt Suzie. “Alles is nieuw: meubels, materiaal, alles.” Ellen vertelt dat groep 6 in het oude gebouw beneden een lokaal heeft en groep 5 boven zit, in een andere hoek van het gebouw. “Als je samen knutselmiddagen hebt, moet je goed nadenken over hoe je dat samen doet. Straks zitten de groepen tegenover elkaar. Je hoeft alleen de deur maar open te doen.”

Wat Suzie vooral fijn vindt, is dat kinderen straks op een andere plek kunnen werken. “Er zijn dan leerpleinen. In dit gebouw zijn geen rustige plekjes te vinden. Het is fijn dat wij straks allemaal fatsoenlijk in één gebouw passen.”

Automatisering

Wat in de loop der jaren ook een rol heeft gespeeld in de werkzaamheden van Ellen en Suzie, is de automatisering. “De ontwikkelingen op dat gebied gaan zo snel. Wij moeten daarin meegaan om het de kinderen te kunnen aanleren. Dat houdt ons jong en bij de les.”

Een voorbeeld van die automatisering is de komst van de digiborden. Soms is het echter nog handig om even iets op te schrijven op een whiteboard, vinden Suzie en Ellen. Suzie kijkt plezierig terug op de bordtekeningen die zij vroeger maakte. “Dat had een zekere charme, de tekening die te zien was als je het bord openklapte. Nu laat je gewoon een plaatje zien, dat is ook wel handig.”

'Opgeslurpt'

De schooltijden wijzigden in de loop der jaren eveneens. Vroeger waren de lessen van half negen ’s morgens tot half vier ’s middags. Op woensdagmiddag waren de kinderen vrij. “Iedereen ging naar huis om te eten. Nu zijn de lessen iedere dag van half negen tot kwart over twee.”

“Aanvankelijk dachten we dat we meer tijd zouden hebben voor de andere bijkomende werkzaamheden, maar dat was een illusie. Als de kinderen naar huis zijn en we even wat koffie gedronken hebben, is de resterende tijd weer snel gevuld. Echt klaar ben je nooit. Het zijn intensieve, maar fijne dagen zo met de kinderen. Daar heb je dit beroep voor gekozen.”

Nieuw en fris

Tot slot: “Wij hebben zin in de nieuwe school. Het huidige gebouw en het meubilair zijn er klaar mee. De laatjes vallen uit de tafeltjes. En het klimaat is hier niet zo fijn. Straks is alles nieuw en fris.”